De Filippijnen zijn bezig met het versnellen van de ontwikkeling van kritische mineralen over miljoenen hectares land, waardoor de bezorgdheid ontstaat dat uitgebreide mijnbouw en snellere vergunningen druk kunnen uitoefenen op bossen, voorouderlijke domeinen en het vermogen van inheemse gemeenschappen om toestemming te geven of te onthouden.
In een uitvoerend bevel dat op 18 augustus werd ondertekend, heeft president Ferdinand Marcos Jr. een nationaal raamwerk opgesteld voor de ontwikkeling van de kritische mineralenindustrie van het land. Het besluit identificeert ten minste 9 miljoen hectare aan potentiële gebieden die minerale hulpbronnen zouden kunnen herbergen, en roept op tot beleid dat stroomafwaartse verwerking, investeringen en ‘verantwoordelijke en duurzame mijnbouwpraktijken’ bevordert.
Executive Order nr. 122 geeft het Department of Environment and Natural Resources (DENR) via zijn Mines and Geosciences Bureau opdracht om een nationaal exploratie- en mineralenreserveringsprogramma te implementeren. Het bestelt ook mijnbouwtoepassingen die worden gestroomlijnd via een virtuele one-stop-shop waarmee nationale en lokale vergunningen en goedkeuringen gelijktijdig kunnen worden verwerkt in plaats van opeenvolgend.
Het Legal Rights and Natural Resources Centre (LRC), een juridische groepering op het gebied van milieu en inheemse rechten, zegt dat het beleid een veel groter gebied kan blootstellen aan de exploratie en ontwikkeling van mineralen.
Het cijfer van 9 miljoen hectare vertegenwoordigt ongeveer 30% van het landoppervlak van het land en is volgens de LRC meer dan 11 keer de 813.575 hectare (2,01 miljoen acres) die momenteel onder goedgekeurde mijnbouwprojecten valt. EO 122 beschrijft de 9 miljoen hectare echter als potentiële gebieden met potentiële minerale hulpbronnen, en niet als goedgekeurde mijnbouwprojecten.
Rogelio Andrada II, hoogleraar bosbouw en directeur van het Institute of Renewable Natural Resources aan de Universiteit van de Filipijnen in Los Baños, zei dat de exploratie van mineralen misschien minder ontwrichtend is, maar niet zonder gevolgen, terwijl de winning bossen kan beschadigen, afhankelijk van het mineraal, de locatie en de gebruikte technologie.
“Mijnbouw, welke technologie er ook wordt gebruikt, is in wezen ontwrichtend voor elk ecosysteem waar dit wordt gedaan, of het nu bos, zoetwater of grasland is, omdat het een winningsindustrie is”, vertelde Andrada per e-mail aan Mongabay.
Druk op voorouderlijk land
De LRC schat dat 424.830 hectare (1,05 miljoen acres), of 54% van het bestaande goedgekeurde mijngebied van het land, mogelijk overlapt met voorouderlijke domeinen.
Victor Colili, een inheemse leider van Pala’wan uit Brooke’s Point op het eiland Palawan, zei dat verdere uitbreiding de druk die gemeenschappen al ervaren, zou vergroten. De gemeenschap van Colili verzet zich al jaren tegen een nikkelmijnoperatie in hun voorouderlijk grondgebied, die volgens hen schade heeft toegebracht aan hun milieu.
“In Palawan kun je vrijwel nergens mijnen dat geen bos en voorouderlijk land is”, vertelde Colili aan Mongabay in een telefonisch interview.
Hij voegde eraan toe dat inheemse families die binnen voorouderlijke domeinen leven, rechtstreeks afhankelijk zijn van bossen en andere natuurlijke hulpbronnen voor landbouw en levensonderhoud.
“Als hun territorium kleiner wordt, wordt het land waarvan ze afhankelijk zijn voor hun dagelijks levensonderhoud ook kleiner”, zei Colili. “Hun boerderijen worden ook kleiner, en dat zal tot armoede leiden.”
Hij waarschuwde ook dat mijnbouw de verdeeldheid binnen inheemse gemeenschappen kan vergroten, vooral waar royaltybetalingen concurrerende belangen creëren over voorouderlijk land.
Snellere vergunningen leiden tot zorgen over toestemming
LRC heeft ook vraagtekens gezet bij de gelijktijdige verwerking van vergunningen en goedkeuringen door EO 122, en waarschuwde dat de processen voor het verkrijgen van de vrije, voorafgaande en geïnformeerde toestemming van getroffen gemeenschappen, of FPIC, en openbare raadplegingen zouden kunnen plaatsvinden voordat gemeenschappen voldoende informatie hebben over de gevolgen.
“Gemeenschappen kunnen geen geïnformeerde toestemming geven voor een mijnbouwproject als ze de volledige milieueffecten van dat project nog niet hebben gezien en begrepen”, aldus LRC-directeur EM Taqueban.
Colili uitte een soortgelijke zorg en zei dat gemeenschappen voldoende tijd nodig hebben om de potentiële impact en complexe overeenkomsten van mijnbouwprojecten te beoordelen voordat ze beslissen of ze hun toestemming geven.
“Als een besluit wordt verkregen via een overhaast proces, kunnen wij inheemse volkeren dat als een vorm van bedrog beschouwen”, zei hij.
Mongabay vroeg DENR om commentaar via het persbureau van het agentschap, met de vraag hoe het ervoor zou zorgen dat gelijktijdige vergunningverlening de milieubeoordeling, publieke participatie of FPIC-processen niet verzwakt. De afdeling had nog niet gereageerd toen dit verhaal werd gepubliceerd.
De mijnbouwsector heeft intussen gestroomlijnde vergunningen verwelkomd. De Philippine Nickel Industry Association noemde gelijktijdige in plaats van sequentiële verwerking ‘bijzonder bemoedigend’ en zei dat de implementatie ervan zou moeten resulteren in snellere, duidelijkere en voorspelbaardere processen voor investeerders.
Mijnbouw en tegelijkertijd ecosystemen beschermen
Andrada zei dat mijnbouw noodzakelijk blijft omdat voor sommige belangrijke mineralen geen alternatieven beschikbaar zijn, maar de winning ervan moet de gezondheid van het ecosysteem in stand houden en ervoor zorgen dat de economische voordelen de lokale gemeenschappen bereiken.
“Ons voortbestaan als soort hangt af van een goed functionerend ecosysteem, en van niets anders”, zei hij.
Waar de mijnbouw voortduurt, zei Andrada, zijn sommige gevolgen voor het milieu onvermijdelijk, dus moeten waarborgen daarop anticiperen en onomkeerbare schade aan het ecosysteem voorkomen.
“Luister naar de lokale bevolking en volg hun advies op als zij zorgen en waarschuwingen uiten over mijnbouwactiviteiten”, zei hij, eraan toevoegend dat lokale overheden prioriteit moeten geven aan het welzijn van de getroffen gemeenschappen.
De regering-Marcos zegt dat de ontwikkeling van kritische mineralen moet doorgaan naast de bescherming van het milieu en de sociale, culturele en economische ontwikkeling van de gastgemeenschappen. EO 122 streeft er ook naar om de Filippijnen voorbij de ruwe winning te brengen in de richting van raffinage, productie en recycling van mineralen.
De LRC riep het Congres op om eerst de Alternative Minerals Management Bill goed te keuren, die tot doel heeft het mijnbouwbeleid te hervormen door de participatie en rechten van de gemeenschap te versterken en de bescherming van ecosystemen op te nemen, alvorens grootschalige ontwikkeling van kritische mineralen na te streven.
Bannerafbeelding: Een man aan het werk in een mijn in Bicol. Afbeelding door ILO/Joseph Fortin, ILO Azië-Pacific via Flickr (CC BY-NC-ND 2.0).
De ‘groene’ energietransitie laat een vies spoor achter in de ‘nikkelgordel’ van de Filipijnen
Filippijnse stammen blazen de herbebossing nieuw leven in om de uitbreiding van de steenkoolmijnbouw te trotseren
Schade aan de nikkelmijnbouw nabij UNESCO-locatie veroorzaakt verontwaardiging in het zuiden van de Filipijnen
FEEDBACK: Gebruik dit formulier om een bericht te sturen naar de redacteur die verantwoordelijk is voor dit verhaal. Als u een openbare reactie wilt plaatsen, kunt u dat onderaan de pagina doen.
