Het Britse eiland dat een deal heeft gesloten met de natuur

LUNDY-EILAND – Verenigd Koninkrijk. In het Kanaal van Bristol, gelegen tussen Wales en Engeland, is het ruige eiland Lundy een van de meest baanbrekende natuurbeschermingsverhalen van Groot-Brittannië. Van de terugkeer van duizenden zeevogels tot het bloeiende zeeleven onder de golven: tientallen jaren van natuurbehoud hebben dit kleine eiland helpen transformeren.

Maar Lundy’s verhaal gaat niet alleen over het buitenhouden van mensen. Lokale vissers hielpen bij het vormgeven van het beschermde mariene gebied, en de allereerste no-take-zone van Groot-Brittannië werd ontworpen met het oog op de behoeften van de mensen die afhankelijk zijn van deze wateren. Tegenwoordig is het eiland de thuisbasis van bloeiende dieren in het wild, een werkende vissersgemeenschap en duizenden bezoekers per jaar.

Het videoteam van Mongabay wil vragen en onderwerpen behandelen die er toe doen aan jou. Zijn er inspirerende mensen, urgente kwesties of lokale verhalen die u graag door ons wilt laten bespreken? Wij willen van u horen. Maak deel uit van ons rapportageproces:neem hier contact met ons op!

Bannerafbeelding: collage van Lundy Island en een papegaaiduiker. © Mongabay

Opmerking: transcripties worden door machines en mensen gegenereerd en lichtjes aangepast voor nauwkeurigheid. Ze kunnen fouten bevatten.

In de kern ervan heeft het altijd die wilde geest gehad, denk ik. naarmate de aantallen zeevogels zijn toegenomen, komen steeds meer mensen hierheen om ze te zien, vooral de belangrijkste soorten; papegaaiduikers, zeehonden. Lundy, een ruige rotspartij, geteisterd door wind en zee, die uit het Kanaal van Bristol tussen Engeland en Wales uitsteekt. Tegenwoordig zijn het de dieren in het wild die de ster zijn van Lundy, maar de wildheid ervan is niet simpelweg aan het toeval overgelaten. Begin jaren 2000 was een van Lundy’s grootste natuurspektakels zo goed als verdwenen. Ratten die per ongeluk op het eiland werden geïntroduceerd, vonden hun weg naar de zeevogelkolonie. Ze hebben toegang tot hun holen. Ze kunnen hun eieren vinden. Ze kunnen hun kuikens vinden. De aantallen waren dus erg laag, rond de 6000. Twintig jaar geleden werd het besluit genomen om ratten op het eiland uit te roeien. Ratten zijn een belangrijk roofdier van zeevogels. De afgelopen twintig jaar zijn de aantallen jaar na jaar gestegen. We hebben hier dus enkele belangrijke soorten. We hebben papegaaiduiker, alken. zeekoet, Manx-pijlstormvogel, stormvogel, stormvogel, drieteenmeeuwen. Al deze vogels nestelen op het eiland. Het is dus hun huis en wij moeten er goed voor zorgen. En nu weten we dat ons aantal zeevogels rond de 48.000 ligt. In een tijd waarin veel Britse zeevogels ernstig achteruitgaan. Lundy biedt een zeldzaam verhaal over herstel. Het is geen heel groot eiland, maar we hebben al deze interessante onderwaterkenmerken, grotten, pinakels en dat soort dingen. We hebben zandbodems, kelpbossen met rotsachtige riffen. We hebben modderige leefgebieden. En ik denk dat dit alles het heel bijzonder maakt. Er is zoveel te zien en hoe meer je kijkt, hoe meer je ziet. De wateren rond Lundy werden het eerste mariene natuurreservaat ooit in Groot-Brittannië. In 2003 werd Lundy ook de thuisbasis van de eerste no-take-zone van Groot-Brittannië, een klein stuk zee waar alle visserij volledig verboden zou zijn. Dus we zijn hier op dit moment. En dan kijken we omhoog naar de oostkust van het eiland. Dus alles in de roze doos is de no-take-zone. Er wordt hier dus helemaal niet gevist. De omtrek van het eigenlijke soort kameroppervlak als geheel is deze rechthoek. Ze hebben een rechthoek gemaakt omdat het gemakkelijk op een kaart te plotten is. In dit gebied is het toegestaan ​​om zaken te doen als recreatief hengel- en lijnvissen en kreeftenpotten, maar zaken als trawlvisserij en baggeren zijn in dit gebied niet toegestaan. De intensieve trawlvisserij en de kreeftenvisserij eisten hun tol in de wateren rond Lundy, met vissersboten die van heinde en verre kwamen om te profiteren van de rijke wateren. Lokale vissers, natuurbeschermers en ondernemers kwamen daarom samen om er iets aan te doen. Het was nogal grassroots. Dus mensen op het eiland, de lokale bevolking in Noord-Devon, lokale vissers en lokale natuurbeschermers werken samen om het te creëren en uit te zoeken wat kan worden toegestaan ​​en waar. En ik denk dat die aanpak zeer succesvol was, omdat het betekent dat iedereen ermee akkoord gaat. Een lijn op de kaart tekenen is vaak het makkelijke gedeelte. uitdaging was het vinden van een manier om deze wateren te beschermen die voor iedereen werkte. Dit zijn dus de kreeftenpotten die ze hier allemaal gebruiken. Korrels aan de oostkust. Dit maakt een einde aan potten. Dat houdt eigenlijk een einde aan de trawlvisserij. Geoff Huelin heeft tientallen jaren in de wateren rond Lundy gevist op kreeften en krabben. Tegenwoordig liggen zijn zeedagen achter hem, maar hij werkt nog steeds in de kreeftenhandel. Het heeft Lundy waarschijnlijk tot een van de meest unieke plekken in Engeland gemaakt. En dat gebeurt vooral via de no-take-zone. we hebben allemaal onze krachten gebundeld met de duikers, iedereen was er echt blij mee. Er zijn zulke voordelen aan verbonden, dat ik niets kan zien dat er tegen zou zeggen. En alle vissers zijn hier gelukkig en ze zouden daar niet naar binnen gaan. Weet je, iedereen stond er achter. 100% echt. Dit is dus een mannetje met een kleine smalle staart. Buiten de no-take-zone op een reeks van 35 potten, 40 potten. Je krijgt misschien twaalf kreeften. In de no-take-zone kun je er in één nacht 75 vangen. En ze zijn zo. Ze zijn zo groot, het is ongelooflijk. Er zijn nu meer kreeften dan toen ik aan het vissen was. Ze hebben een echte heropleving gekend, kreeften. Ik denk dat we daar binnen vier of vijf jaar een onderzoek hebben gedaan met IFCA, en er waren overal kreeften. Ze hebben heel snel een enorm herstel doorgemaakt. Uit onderzoek is gebleken dat kreeften in de no-takes-zone zowel groter als talrijker zijn geworden, met bewijs dat sommige zich verspreiden naar naburige visgronden. Er wordt nu veel zwaarder gevist, de visserij is zeker verbeterd. Als er teveel wordt gemorst, stromen er kreeften weg. Maar Lundy’s bescherming gaat niet alleen over de soort die mensen vangen. Onder de golven bevinden zich habitats en dieren. Het kan tientallen jaren duren om te groeien, en slechts enkele ogenblikken om te vernietigen. Het Marine Protected Area is speciaal ingesteld voor de bescherming van langoesten of langoesten. En het is succesvol geweest: ze zijn teruggebracht van de rand van uitsterven. Ik denk dat enkele van de belangrijkste soorten, de roze zeewaaiers, erg belangrijk zijn. Ze groeien heel, heel langzaam. Hoewel de zeebodem er soms desolaat uitziet als je goed kijkt, alsof er zoveel kwetsbare structuren op de zeebodem groeien. En als er een trawler langskomt. Het doodt het allemaal onmiddellijk, dat zijn jaren van groei voorbij. Bij Lundy is natuurbehoud niet alleen het werk van wetenschappers en beheerders. Het is verweven met het leven op het eiland. Zelfs mensen die niet bijzonder geïnteresseerd zijn in dieren in het wild en natuurbehoud, willen wel voor het eiland zorgen. Voor de lokale omgeving is het overal een groot succes geweest. Het creëert banen en creëert een thuis voor wilde dieren. Lundy heeft de afgelopen twintig jaar laten zien wat er kan gebeuren als we de natuur de ruimte en de hulp geven die zij nodig heeft om te herstellen. Lundy zal een plek blijven waar je naartoe kunt komen en de verbinding kunt verbreken. Het zal altijd een plek zijn waar mensen naar zullen zoeken als ze willen ontsnappen aan het vasteland. Ook de wilde dieren zullen hier hun thuis vinden. Dus dat is de balans in de toekomst die er beter uit zal zien.