De Thaise natuurrubberindustrie haast zich om te voldoen aan een nieuwe EU-anti-ontbossingwet die in 2027 van kracht wordt, meldt Carolyn Cowan van Mongabay.
Thailand is ’s werelds grootste producent van natuurlijk rubber en is voor 90% van zijn aanbod afhankelijk van ongeveer 1,7 miljoen kleinschalige boeren. Het land exporteert een groot deel van zijn rubber naar China en Maleisië, maar volgens de World Integrated Trade Solution-database is de waarde van zijn export naar de EU tussen 2019 en 2024 met ongeveer 65% gestegen.
Om te voldoen aan de EU-ontbossingsverordening (EUDR) en de toegang tot de Europese markten te behouden, moeten rubberleveranciers vanaf januari 2027 geolocatiegegevens en juridische documentatie verstrekken waaruit blijkt dat hun producten niet afkomstig zijn van land dat na 31 december 2020 is ontbost.
Om aan de regelgeving te voldoen, is een enorme verschuiving nodig in de historisch gefragmenteerde toeleveringsketen van Thailand, waar rubber uit verschillende bronnen vaak wordt gemengd zonder dat om gegevens over de herkomst wordt gevraagd. Miljoenen kleine boeren leveren aan tussenpersonen, die rubber uit verschillende partijen combineren en dit verkopen aan verwerkingsfabrieken die de eindproducten voor de EU-markt produceren.
Deze toeleveringsketen zal een volledige herziening nodig hebben, wat een “revolutie” zal zijn, zegt Stefano Savi, directeur van het Global Platform for Sustainable Natural Rubber.
“Vijf jaar geleden werd de traceerbaarheid van de toeleveringsketen in natuurlijk rubber als onmogelijk beschouwd vanwege het gefragmenteerde karakter van de industrie”, aldus Savi.
Om de nalevingskloof te overbruggen, komen particuliere intermediaire bedrijven tussenbeide met op technologie gebaseerde oplossingen. Eén zo’n bedrijf, Agriac, gebruikt zijn Traztru-platform om landbouwpercelen te georefereren en traceerbare digitale gegevens bij te houden van landakten en duurzame landbouwactiviteiten, inclusief details van de producenten en elke partij rubber die aan verwerkingsfabrieken wordt verkocht.
Agriac werkt uitsluitend met kleine boeren die voldoen aan de normen van het vrijwillige duurzaamheidsprogramma van de Forest Stewardship Council (FSC). Veel van deze boeren zijn geregistreerd bij coöperaties die ervoor zorgen dat verzamelcentra een strikte scheiding hebben tussen wel en niet-conform rubber, zegt Maiprae Loyen, algemeen directeur van Agriac. Deze opzet helpt individuele boeren samen te komen om grote internationale orders uit te voeren en concurrerend te blijven met producenten op industriële schaal. “Nu de duurzame markten zijn gegroeid, zijn het alleen de grote jongens die hiervan hebben kunnen profiteren”, aldus Maiprae. “Daar willen wij verandering in brengen.”
Hoewel de Rubber Authority of Thailand al grofweg 79% van het rubberproductiegebied van het land in kaart heeft gebracht, blijven er nog steeds aanzienlijke hindernissen bestaan. Ongeveer 20% van de kleine boeren heeft geen formele landdocumentatie en beheert land vaak via informele overeenkomsten met de overheid. Deskundigen waarschuwen dat deze kwetsbare producenten zonder voortdurende technische en financiële steun het risico lopen uitgesloten te worden van de hoogwaardige EU-markt.
Lees het volledige verhaal van Carolyn Cowan hier.
Bannerafbeelding: Klomprubber, een grondstof die wordt gebruikt voor de productie van banden, droogt in een verzamelcentrum in de provincie Krabi in Thailand. Binnenkort wordt het naar een fabriek vervoerd voor verdere verwerking en export. Afbeelding door Carolyn Cowan/Mongabay.
