SONGKHLA-MEER, Thailand – Jampen verzorgt haar Yo Yak-hijsnetten en kleinkinderen te midden van de verdwijnende Luk Bre-vissen. Nu vervuiling deze voorouderlijke traditie bedreigt, sluiten dorpsbewoners zich aan bij onderzoekers om visschuilplaatsen te bouwen, routes in kaart te brengen met GIS en de verwerking te innoveren. Kunnen lokale wijsheid en wetenschap een vervagende manier van leven nieuw leven inblazen?
Het videoteam van Mongabay wil vragen en onderwerpen bespreken die er toe doen aan jou. Zijn er inspirerende mensen, urgente kwesties of lokale verhalen die u graag door ons wilt laten bespreken? Wij willen van u horen. Maak deel uit van ons rapportageproces:neem hier contact met ons op!
Bannerafbeelding: Yo Yak bij het Songkhla-meer, Thailand. ©Thomas Cristofoletti.
Opmerking: transcripties worden door machines en mensen gegenereerd en lichtjes aangepast voor nauwkeurigheid. Ze kunnen fouten bevatten.
Ik ben als kind begonnen met het vissen met hijsnetten.
Mijn ouders hebben dit gedaan,
en ik trad in hun voetsporen.
Zolang ik me kan herinneren,
bijna 50 jaar,
we hebben grote Yo Yak op deze manier gebruikt.
Ik ben nu bijna 60.
Het voelt ontspannend en leuk.
Yo Yak is door de zwaartekracht gemakkelijk op te tillen,
zodat we niet moe worden.
Bij het bouwen van een Yo Yak moet dit zorgvuldig gebeuren.
Vroeger zat het kanaal vol met vis.
Maar de afgelopen paar jaar
het zijn er maar heel weinig geweest.
Ik weet niet waar ze naartoe zijn gegaan.
We noemen dit project ‘Op zoek naar Luk Bre.’
Het bestrijkt de levenscyclus van de vis,
hun migratiepatronen,
traditionele vismethoden,
en verwerkingsmethoden.
Deze visschuilplaatsen bieden leefgebied
en kraamkamers voor jonge vissen
en waterleven.
Visschuilplaatsen in de beschermde zone
worden voornamelijk gebouwd door lokale vrijwillige vissers.
Tegenwoordig hebben we 35 vrijwillige vissers
werken met het team.
Uit het onderzoek blijkt duidelijk dat de visdichtheid daadwerkelijk is afgenomen.
GIS-kaarten geven bijvoorbeeld duidelijk de visdichtheid weer
met cijfers, diagrammen en grafieken.
Ik hoop dat dit onderzoek overheidsinstanties aanmoedigt
aandacht besteden aan het beheer van het merengebied.
Deze problemen gaan de capaciteit te boven
van lokale gemeenschappen die zij alleen moeten beheren.
Als de vissen verdwijnen, verdwijnt het toerisme,
het inkomen verdwijnt en mensen vertrekken.
Wat het beschermde gebied betreft,
wij zien het als een kleine activiteit.
Vroeger hadden we meer dan 200 Yo Yak-structuren.
Nu zijn er nog maar zo’n dertig over.
Als er veel vis is, kun je 4.000 tot 5.000 baht per dag verdienen.
Nu krijgen we niets.
Wij willen dit blijven doen,
maar er zijn geen vissen om op te tillen.
Dus waarom geld weggooien?
Het bouwen van een Yo Yak kost veel.
Mijn kind heeft Yo Yak ook opgetild
zo sinds mijn kindertijd.
Maar na het afronden van school was het beter om een baan te vinden.
Wonen in Bangkok staat hen toe
om een huis te verdienen en te bouwen
en een beter leven.
Echt, ik wil dat ze terugkomen
zodat het gezin samen kan zijn.
Als we willen dat meer mensen Yo Yak weer gebruiken,
het water moet goed zijn
en de vis moet terugkeren.
