Honden worden over het algemeen niet goed behandeld in Bangladesh, waar de meerderheid van de moslimbevolking een conservatieve benadering hanteert als het gaat om het domesticeren van honden. Hier wordt het schoppen van een rustende of passerende zwerfhond vaak als amusant gezien. Deze vijandige houding rechtvaardigde decennialang het doden van zwerfhonden door de autoriteiten. In 2019 maakte het aannemen van de Animal Welfare Act eindelijk een einde aan het institutioneel doden van honden.
Niettemin bestaat er nog steeds een diepgeworteld negatief vooroordeel tegen honden. Vorig jaar haalde een vrouw in de noordwestelijke stad Ishwardi, die gestoord werd door de zwerfhonden uit de buurt, bijvoorbeeld het nieuws door puppy’s in een zak te stoppen en ze in een vijver te verdrinken. De daaruit voortvloeiende publieke verontwaardiging dwong de autoriteiten een strafrechtelijke rechtszaak tegen haar aan te spannen.
Bangladesh herbergt bijna 1,7 miljoen honden, waarvan 83% zwerfhonden, die lijden onder honger, ondervoeding, verwondingen of wreedheid door mensen. Als gevolg daarvan is er een groep dierenliefhebbers ontstaan die een einde wil maken aan de onmenselijke behandeling van zwerfdieren en pleit voor hun bescherming.
In tegenstelling tot andere delen van het land streven de mensen in het kleine stadje Sarail, ongeveer 95 kilometer ten noordoosten van de hoofdstad Dhaka, er al generaties lang naar om een inheems hondenras te redden dat naar de stad is vernoemd: de Sarail-hond. Trots op dit erfgoed proberen sommige mensen in en rond Sarail dit zeldzame ras voor uitsterven te behoeden.
Dierenliefhebbers, sommigen uit het buitenland, reizen naar Sarail op zoek naar een puppy, bereid om tot 60.000 taka’s ($500) te betalen, aldus enkele hondenliefhebbers waarmee Mongabay sprak. Sommige klanten betalen de fokkers vooraf om een puppy te krijgen voordat een vrouwtje de volgende cyclus bevrucht.
Sarail-hond: Agressief en loyaal
Hondenliefhebbers waarmee Mongabay sprak, zeiden dat de Sarail-windhond agressief is, behendig in het vangen van prooien en tot 2 meter hoog kan springen. Een van de centrale kenmerken is zijn scherpe gezichtsvermogen.
Aref Abdullah Arif, een onderwijzer in Sarail, zei dat zijn familie de honden al tientallen jaren grootbrengt en vandaag de dag zeven rashonden bezit.
“Sarail-hond is een gevreesde naam voor dieven en criminelen”, vertelde Arif aan Mongabay. “Het heeft een enorm instinct voor het identificeren van dieven, of mensen die zij onbetrouwbaar achten. Ze voeren preventieve aanvallen uit.”
Hij deelde een ervaring met de waakzaamheid van de Sarail-hond: “Meestal neem ik ’s nachts honden mee voor een wandeling. Op een avond liep ik met een aangelijnde hond. Plotseling begon de hond te springen en naar boven te kijken. Ik keek in de richting en vond iemand in een boom die een elektriciteitskabel doorsneed. Toen ik dreigde de hond los te laten, klom hij angstig naar beneden en we vingen hem op.”
De Sarail-hond is ook gevoelig, volgens Sarail-hondenliefhebber Kaiser Tamiz Amin, zoals gerapporteerd door de Bengaalse krant Dagelijkse ster krant uit 2013.
“Een paar jaar geleden werd ik ernstig ziek en moest ik twee weken op bed rusten. Ik merkte dat mijn honden de hele periode naast mijn bed lagen en bijna niets aten”, zei hij. Hij voegde eraan toe dat toen zijn moeder in 2011 stierf, hun vier Sarail-honden een hele dag en nacht weigerden te eten.
Hoe is het inheems?
Er zijn geen definitieve schriftelijke gegevens over de oorsprong van de Sarail-hond beschikbaar. Volgens lokale overlevering is de Sarail-hond meer dan 200 jaar geleden in Sarail ontstaan.
Het verhaal gaat dat een Sarail-huisbaas, Dewan Majtuba Ali, tijdens zijn reizen toevallig een Brit tegenkwam die vergezeld werd door een ongewoon uitziende hond – waarvan nu wordt aangenomen dat het een Engelse windhond was. Ze maakten een ruil en Ali ging met de hond naar huis. Tijdens een van zijn jachttochten daarna raakte de hond verdwaald in de jungle. Later keerde ze zwanger terug. De puppy’s hadden lange staarten en vertoonden agressief gedrag vergelijkbaar met wolven. De lokale bevolking geloofde dat de hond met een wolf had gepaard. Zo, zo zeiden ze, ontstond de Sarail-hond en verspreidde zich door het gebied.
De 2013 Dagelijkse ster In het rapport werd Amin geciteerd die zei dat handelaren uit het Arabisch Schiereiland, Centraal-Azië en West-India vaak te paard naar dit deel van Bengalen reisden, waarbij ze voor de veiligheid Centraal-Aziatische honden meebrachten, beroemd om hun aanvalsinstinct. Hij zei verder dat de Britten Europese windhonden met zich meebrachten, ook bekend om hun jachtinstinct. “Voor mij lijken beide versies correct. Op een gegeven moment kunnen beide rassen gekruist zijn, wat Sarail werd”, zei hij zoals geciteerd in het rapport.
Een andere jonge Sarail-hondenliefhebber, Md. Yousuf Abdullah, zoon van Arif de onderwijzer, betwistte die versie van het oorsprongsverhaal van de hond.
“De Sarail-hond is het inheemse ras van Sarail, ontstaan door het mengen van de Engelse Greyhound en onze lokale jachthond, de pahari daal kuttadie veel eerder uitgestorven was. De behendige daal kutta was ooit overvloedig aanwezig in de jungle van Sarail”, vertelde hij aan Mongabay.
Abdullah zei dat hij over de daal kutta hoorde van een andere Sarail-hondenliefhebber in Dhaka. De overleden hondenliefhebber voerde naar verluidt een genetische test uit: de resultaten toonden aan dat het genetische profiel van de Sarail-hond grotendeels (meer dan 80%) overeenkwam met dat van de Engelse windhond.
“Majtuba Ali had jachthonden verzameld uit de omliggende heuvels. De Engelse Greyhound die hij kocht, parde mogelijk met deze pahari daal kutta en de puppy’s waren de Sarail-hond”, zei Abdullah.
Het aantal nam af
“Hoewel Sarail bekend staat om het hondenras, zijn er momenteel minder dan drie dozijn authentieke Sarail-honden”, vertelde Md. Habibul Islam, de districtsveehouder van Sarail, aan Mongabay. “Het aantal raszuivere Sarail-honden is zelfs nog schaarser.” Een authentieke dekking vindt plaats wanneer een authentiek mannetje paart met een authentiek vrouwtje, en de pups worden als raszuiver beschouwd.
Volgens de lokale bevolking was de hond tot in de jaren negentig in overvloed aanwezig, maar daarna nam het aantal geleidelijk af. Ze geven de schuld aan genetische veranderingen, kruisingen en een gebrek aan goede gezondheidszorg. Bovendien is het grootbrengen ervan kostbaar, waardoor veel fokkers in Sarail gedwongen worden deze praktijk op te geven.
Volgens Mansur Ahmed, de veehouder van Sarail, is het momenteel bekend dat maximaal zes families in Sarail, een paar families in Dhaka en één familie in de districten Habiganj, Narsingdi en Rangamati Sarail-honden grootbrengen.
“Je zult een handvol Sarail-honden vinden die ongeveer 80% van de oorspronkelijke kenmerken hebben”, zei hij.
Waarom kruisingen plaatsvinden
Een uitdaging waar fokkers mee te maken krijgen, is om een ongeïnteresseerd mannetje te laten paren met een tochtig vrouwtje.
Md. Mizan Mia, een inwoner van het dorp Katanishar, onderdeel van Sarail, heeft onlangs een 9 maanden oude, raszuivere vrouwelijke Sarail-hond aangeschaft.
“Ik voed de Sarail-hond op om hem voor uitsterven te behoeden, maar het probleem is de beschikbaarheid van een origineel mannetje. Zonder een authentiek Sarail-mannetje zullen de pups niet raszuiver zijn”, vertelde hij aan Mongabay.
Md. Mir Hossain Ali, een andere fokker uit Sarail, zei dat hij een soortgelijk probleem had. “Momenteel heeft onze familie één mannelijke en één vrouwelijke Sarail-hond. Het vrouwtje had een vroege paarcyclus, maar het mannetje niet. Nu (in september) komt het mannetje in zijn paarcyclus, maar het vrouwtje is er nog niet klaar voor. We zullen dus moeten wachten op de volgende cyclus”, vertelde hij aan Mongabay.
Habibul Islam, de veehouder van Sarail, vertelde Mongabay dat er geen overheidsprogramma’s zijn gericht op het behoud van het ras. “We denken erover een project te starten om de Sarail-hond te redden”, zei hij.
Md. Kabirul Islam Khan, hoogleraar genetica en dierenfokkerij aan de Chattogram Veterinary and Animal Sciences University, vertelde Mongabay dat “kunstmatig fokken (zoals kunstmatige inseminatie) de hond kan redden. Als de overheid besluit, kunnen we kunstmatig fokken toepassen.”
Bannerafbeelding: Md. Mizan Mia, een inwoner van het dorp Katanishar in het subdistrict Sarail, kalmeert zijn 9 maanden oude vrouwelijke Sarail-hond in zijn woning. Afbeelding door Kamran Reza Chowdhury.
Feedback: Gebruik dit formulier om een bericht te sturen naar de auteur van dit bericht. Als u een openbare reactie wilt plaatsen, kunt u dat onderaan de pagina doen.
