VERSHIRE, Vermont – Toen Sabra Ewing en Sebastian Lousada een verouderd melkveebedrijf kochten met weilanden met oude appelbomen en ontkiemende esdoorns, was het duidelijk dat het gras onder de kruinen van deze bomen veel weelderiger was dan in de open lucht. Toen merkten ze dat hun schapen de voorkeur gingen geven aan schaduwrijke plekken, en dat hun mest bijdroeg aan de rijkdom van het gras en van de andere eenjarige planten die eronder groeiden.
“Als boer observeer je veel, en toen we de historische schapen in de boomgaard zetten, merkten we het al snel”, zei Ewing in een telefonisch interview na het recente bezoek van Mongabay. Toen ontdekte het echtpaar een subsidieprogramma aangeboden door de American Farmland Trust, waarmee ze meer soorten bomen konden integreren in de 30 hectare (iets meer dan 12 hectare) weiland op hun totale 250 hectare (bijna 102 hectare).
“Ik stortte me erop, omdat ik hier al enthousiast over was”, zei Ewing.
Die subsidie en andere financiële steun, zoals die van de Natural Resources Conservation Service (NRCS) van het Amerikaanse ministerie van Landbouw (USDA), hebben ertoe bijgedragen dat hun Flag Hill Farm – die nu traditionele schapenrassen onder 80 appelsoorten en andere nuttige bomen laat grazen, om wol, harde cider en cognac van hoge kwaliteit te produceren, gemaakt in een distilleerderij op de boerderij – in een idyllisch, savanne-achtig tafereel veranderde, omringd door de levendige tinten van hardhout dat van kleur veranderde tijdens de herfst van New England.
Ongeveer 37 km ten westen in Randolph, VT, merkte Jenn Colby van Howling Wolf Farm op dezelfde manier het voordeel op dat bomen opleverden voor haar 23 acres (iets meer dan 9 hectare) weiland, en vertrouwde ze ook op subsidies en betalingen van programma’s van de NRCS zoals het Conservation Stewardship Program (CSP), om verbeteringen aan te brengen aan haar weilanden waar Katahdin-schapen afwisselend worden begraasd. Maar dergelijke steun neemt af onder de huidige Amerikaanse regering. Een van de eerste stappen was het bevriezen van het voormalige USDA-financieringsprogramma van president Joe Biden, het Partnership for Climate-Smart Commodities (CSC), dat was begonnen met het investeren van tot 2,8 miljard dollar in 70 projecten in het hele land. Dit heeft ertoe geleid dat veel boeren en programma’s moeten uitzoeken hoe ze moeten betalen voor het werk dat ze zijn begonnen zonder de beloofde fondsen, en het huidige leiderschap bij USDA heeft sindsdien ook andere al lang bestaande steunmaatregelen voor duurzame landbouw veranderd op een manier die minder nadruk legt op methoden die verband houden met klimaatverandering.
Ondanks deze tegenslagen lijken praktijken als silvopasture in populariteit te groeien, zoals iedereen waar Mongabay mee sprak heeft bevestigd, en niet alleen in de milieubewuste staat Vermont. Een tak van agroforestry – de eeuwenoude en ecologische methode om gewassen, kruiden, fruit en bomen samen te verbouwen in systemen zoals koffie in de schaduw bijvoorbeeld – integreert ook vee zoals runderen, schapen of pluimvee met houtachtige vaste planten. USDA’s eigen agroforestry-kantoor publiceerde dit jaar een onderzoek dat de populariteit van deze methode illustreert, die tot voor kort niet zo bekend was: bijna een derde van de respondenten van hun meest recente onderzoek onder Amerikaanse telers die agroforestry beoefenen, plaatste hun boerderijen in deze diergerichte categorie.
Wankelende fondsen en kaders
Hoewel beide door Mongabay bezochte boerderijen al ver gevorderd zijn in het implementeren van boslandsystemen, heeft de financiering die ze door de jaren heen hebben gekregen hun activiteiten op belangrijke manieren geholpen. Dit is van cruciaal belang omdat agroforestry en boslandbouw er lang over doen voordat ze winstgevend worden (7-12 jaar volgens één onderzoek) vanwege de jaren die nodig zijn om vaste planten en bomen volwassen te laten worden. Als deze systemen eenmaal gevestigd zijn, produceren ze aanhoudende en toenemende opbrengsten en behoren ze tot de meest effectieve landbouwmethoden om de biodiversiteit in het landschap te versterken en tegelijkertijd koolstof uit de atmosfeer op te slaan.
Het verkorten van de tijd tot winstgevendheid is van cruciaal belang, aangezien de meeste boerderijen op jaarbasis opereren en gewassen zoals granen of groenten verbouwen. Dus zonder steun hebben nieuwe agroforestry-systemen het moeilijk om te concurreren, vooral wanneer de kosten van jonge bomen en uitrusting zoals hekwerken veel hoger zijn dan die van zaden voor eenjarige gewassen. Het terughalen door de Amerikaanse overheid van CSC-financiering, naast andere bezuinigingen op klimaatvriendelijke programma’s, is een uitdaging geworden.
Meghan Giroux, directeur van het in Vermont gevestigde adviesbureau Interlace Commons, dat de regionale trainingscapaciteit vergroot om boerderijen te helpen bij het implementeren van agroforestry-systemen, zei tijdens een telefonisch interview dat de onzekerheid nog groter wordt doordat de NRCS onlangs de normen voor praktijken als silvopasture en agroforestry heeft gewijzigd op manieren die niet praktisch zijn voor het noordoosten, en wees er ook op dat geen van deze methoden is opgenomen in het nieuwe Regenerative Pilot Program.
Verder dupliceert het voormalige CSC-agroforestry-programma, dat nu Advancing Markets for Producers heet, een deel van wat NRCS doet, zei Giroux. Hoewel de planning en ondersteuning voor natuurbehoud van de NRCS beschikbaar zullen blijven, benadrukte ze de noodzaak van een nieuwe landbouwwet die deze programma’s kan verduidelijken en versterken.
Net als in de agroforestry is de diversiteit van landbouwbedrijven van cruciaal belang
Gezien de onzekerheden en de langere horizon richting winstgevendheid voor agroforestry-systemen moeten boerderijen als deze vaak meerdere inkomstenstromen of producten ontwikkelen om hun schapen in de bomen te houden. In het geval van Flag Hill rijdt het echtpaar tijdens het weekend vaak in tegengestelde richting, waarbij de een wol verkoopt op ambachtelijke markten, terwijl de ander op andere locaties gefermenteerde appelproducten levert.
Howling Wolf Farm volgt twee andere, maar steeds vaker voorkomende routes: parttime buiten de boerderij werken – Colby beheert de boerderij in het hart van het Food Systems Research Station in Burlington, een partnerschap van de Universiteit van Vermont met de Agricultural Research Service van USDA – en agrotoerisme. Toen Mongabay op bezoek kwam, was ze net klaar met het klaarmaken van de gastenverblijven voor een stel dat uit New Jersey arriveerde en graag wilde genieten van een verblijf in de late herfst in die landelijke omgeving, en terwijl ze deze verslaggever naar buiten reed om de weilanden te bekijken, merkte ze op dat deze korte huurcontracten, beheerd via AirBnB, zijn uitgegroeid tot de grootste inkomstenbron in het budget van de boerderij. Ze heeft nu plannen om deze kant van haar bedrijf uit te breiden om meer gasten te verwelkomen die op zoek zijn naar verjonging van het platteland.
Het is voor haar logisch om dit soort bedrijven te stapelen. Ze zegt dat het onrealistisch is om van boeren te verwachten dat ze van een enkel project of product kunnen leven. Colby’s missie gaat ook verder dan alleen winst maken, aangezien ze de verwoesting heeft gezien die haar stad heeft aangericht tijdens de orkaan Irene, toen zware regenval van de steile hellingen stroomde en veel infrastructuur daar en in de hele staat verwoestte. Haar doelstellingen op het gebied van landbeheer omvatten nu het leveren van diensten op het gebied van overstromingsbeheer aan stroomafwaartse buren door het vergroten van de dekking van meerjarige planten, wat langzaam en kostbaar is om tot stand te brengen, maar belangrijk: “Ik creëer een voordeel en heb het gevoel dat federale fondsen mensen moeten belonen die hun land beheren voor algemeen nut”, zei ze.
Hoewel het niet bekend zal zijn of de populariteit van silvopasture onder Amerikaanse boeren zal blijven groeien tot de volgende enquêtejaren van de USDA, was iedereen waarmee Mongabay sprak, inclusief verschillende stafmedewerkers van bureaus en universiteiten, van mening dat het bewustzijn en de acceptatie alleen maar zouden blijven groeien. Colby deelde die mening en zei dat toen ze werd uitgenodigd om te spreken op conferenties die recentelijk waren gericht op het fokken van vee als onderdeel van haar rol buiten de boerderij, de aanwezigen het onderwerp boslandbouw bleven ter sprake brengen, en niet alleen op evenementen in Vermont.
“Het is een onderwerp vanwege schaduw. Naarmate de temperatuur stijgt en het weer variabeler wordt en er op veel plaatsen sprake is van droogte, wordt het steeds belangrijker. Als er bomen zijn die schaduw bieden en de grond een beetje koeler houden, ontstaat er een veel veelbelovender omgeving voor de dieren”, zegt ze.
Dat sentiment werd herhaald door Ewing, die silvopasture een win-winscenario noemde omdat boerderijen zoals de hare geld besparen op brandstof doordat ze geen weiland hoeven te maaien terwijl de dieren de bomen bemesten die fruit voor hun bedrijf opleveren. Het extra voordeel voor haar is dat ze geniet van een “ongelooflijke biodiversiteit van inheemse planten, bloeiende struiken en kleinere, bloeiende planten naast alleen klaver.”
Maar toen haar werd gevraagd of haar boerderij op deze manier zou opereren zonder federale of andere financiële steun, was ze het met Colby eens dat boeren steun nodig hebben, en dat een eerder gebrek aan dergelijke programma’s de groei van haar bedrijf in deze sector, waarin de kosten zo zwaar worden geëxternaliseerd, zou hebben afgeremd.
Dus ondanks de nationale populariteit van agroforestry en boslandbouw zal een aanhoudend gebrek aan nieuwe of hernieuwde prikkels in de VS voor het implementeren van deze meest milieuvriendelijke methoden voor de productie van voedsel en vezels langzamer – maar toch gestaag – groeien zoals jonge bomen die in een weiland worden geplant.
Erik Hofner is fotojournalist en senior editor bij Mongabay. Bekijk zijn nieuwste projecten en reportages via Instagram, Bluesky of LinkedIn.
Bannerafbeelding: Erfgoedschapenrassen in silvopasture op Flag Hill Farm, Vershire, VT. Afbeelding door Erik Hoffner voor Mongabay.
Zie gerelateerde dekking:
Agroforestry biedt een marktgebaseerde manier om de regen in het Amazonegebied en de inkomens van boeren te stimuleren (analyse)
Agroforestry biedt Thaise rubberboeren een weg naar winst en duurzaamheid
Citaties:
Smith, MM, Floress, K., Batcheler, M. et al. Silvopasture in de Verenigde Staten: resultaten van de National Agroforestry Producer Survey. Agroforest-systeem 100142 (2026). https://doi.org/10.1007/s10457-026-01514-7
Economie van agroforestry. (2014). Handboek van boshulpbronneneconomie204-225. doi:10.4324/9780203105290-19
