Van de zeebodem tot de magen van schildpadden: wetenschappers vinden overal plastic waar ze ernaar zoeken. Nu hebben onderzoekers in Japan ontdekt dat plastic thermisch hecht aan koraalpuin, een samensmelting die ze ‘plasticoraal’ noemen, volgens een nieuwe studie. De bevinding roept zorgen op over mogelijke uitloging van chemische stoffen in de oceaan, aantasting van habitats en een nieuwe manier waarop microplastics in het mariene milieu terechtkomen, zeggen ze.
Ifenna Ilechukwu, eerste auteur van het onderzoek aan de Universiteit van Ryukyus in Japan, en zijn collega’s vonden vijf stukjes ‘plasticoral’ op drie verschillende stranden tijdens een routinematig zwerfvuilonderzoek op het Japanse eiland Okinawa in augustus 2024.
“Het was niet onze bedoeling om plasticoral te ontdekken,” vertelde Ilechukwu in een e-mail aan Mongabay.
Onderzoekers hebben eerder plastiglomeraten beschreven, gesmolten plastic afval versmolten met stenen, hout of andere natuurlijke materialen.
Toen het team echter koraalpuin aantrof met plastic dat niet alleen aan het oppervlak vastzat, maar er permanent aan vastzat, wisten ze dat ze iets ongewoons hadden gevonden.
Plasticoral is een subset van plastiglomeraten, maar “plasticoralen vertegenwoordigen iets anders”, zei Ilechukwu. “De gesmolten polymeren werden letterlijk vloeibaar en vormden zich naar het ingewikkelde, poreuze skelet van het koraalpuin.”
Onderzoekers vermoeden dat het plastic door een strandbrand in het puin is verbrand, hoewel verder onderzoek nodig is om dat te bevestigen, zei Ilechukwu.
Uit laboratoriumanalyse bleek dat vier van de plastic monsters polyethyleen waren, dat vaak wordt gebruikt voor flessen voor eenmalig gebruik. Eén monster was polypropyleen, een steviger plastic dat wordt gebruikt in voedselverpakkingen en flessendoppen. Beide behoren tot de meest voorkomende soorten plastic die in oceanen worden aangetroffen en kunnen bij verhitting zacht worden en vervormen, zo blijkt uit het onderzoek.
Bij het verbranden van plastic kan een cocktail van chemicaliën vrijkomen, waaronder kankerverwekkende dioxines en fijne deeltjes, die ernstige gezondheidsrisico’s met zich meebrengen voor zowel mensen als dieren in het wild. Verbranding kan er ook voor zorgen dat plastic snel wordt afgebroken tot microplastic, dat gemakkelijker in het milieu en de voedselketen terecht kan komen.
Het team vond de plasticoral op koraalpuin op het strand, en niet op levend koraal in de zee. Puin kan echter een leefgebied bieden voor kleine ongewervelde dieren die in de hoeken en gaten ervan leven, terwijl algen en sponzen koraaloppervlakken kunnen koloniseren, waardoor microhabitats ontstaan die worden gebruikt door vissen en andere grotere organismen. Wanneer plastic in het puinoppervlak wordt gesmolten, “functioneert het mogelijk niet effectief als natuurlijk substraat”, zegt Ilechukwu.
Schattingen suggereren dat er momenteel ruim 199 miljoen ton plastic in de oceanen van de wereld zit. Microplastics zijn bijna overal op de planeet te vinden, waardoor wetenschappers suggereren dat de aarde zich in een nieuw geologisch tijdperk bevindt dat het ‘plasticeen’ wordt genoemd.
Ilechukwu zei dat plasticoral “potentieel een vroege fase zou kunnen vertegenwoordigen in de overgang van voorbijgaand plastic zwerfvuil naar een meer persistent, verhard sedimentair record van het Plasticeen in tropische rifomgevingen.”
Het onderzoeksteam hoopt samen te werken met andere onderzoekers en het publiek om allerlei soorten zwerfvuil, inclusief plasticoraal, te documenteren.
“Laten we ons milieu blijven beschermen, het is alles wat we hebben”, zei Ilechukwu.
Bannerafbeelding: Plasticoral verzameld op de stranden van Okinawa. Afbeelding met dank aan Ilechukwu et al., 2026.
