Aquacultuur wordt vaak gepresenteerd als een manier om de druk op wilde vispopulaties te verminderen en bij te dragen aan de voedselzekerheid. De tonijnteelt staat echter in schril contrast met dit principe. Wilde Atlantische blauwvintonijn wordt levend gevangen in de Middellandse Zee, vaak tijdens een cruciaal punt in hun voortplantingsseizoen, en vervolgens overgebracht naar zeekooien waar ze gedurende enkele maanden intensief grote hoeveelheden in het wild gevangen vis krijgen gevoerd in een praktijk die bekend staat als “ranching”.
In plaats van de voedselzekerheid te verbeteren, verzwakt deze industrie deze door het enorme gebruik van vis die anders rechtstreeks door mensen zou kunnen worden geconsumeerd. Uit het CIWF-rapport blijkt dat één gekweekte tonijn tot 3.000 kg wilde vis kan consumeren, wat overeenkomt met ongeveer 33.000 sardines of 166.000 ansjovis. Bovendien wordt Atlantische blauwvintonijn voornamelijk gebruikt om aan de vraag naar luxe sushi en sashimi te voldoen, vooral in Japan (niet te verwarren met gestreepte tonijn en geelvintonijn, die vaak worden gebruikt voor tonijnconserven).
De industrie breidt zich ook snel uit. Het aantal in de EU gekweekte Atlantische blauwvintonijn is tussen 2003 en 2024 gestegen van 55.000 naar ruim een miljoen, wat neerkomt op een 19-voudige toename. Deze uitbreiding geeft aanleiding tot bezorgdheid dat wilde populaties opnieuw onder druk zouden kunnen komen te staan, na het herstel van de soort nadat deze in 2011 als mondiaal bedreigd werd geclassificeerd.
Op beelden vrijgegeven door CIWF is te zien wat de organisatie beschrijft als erbarmelijke welzijnsomstandigheden op een tonijnkwekerij in de Middellandse Zee. De beelden tonen gekweekte tonijn in nauwe opsluiting, die voortdurend rond kooien zwemt, waarbij sommige dieren lijden aan huiderosie, vinblessures en oogverlies. Volgens CIWF versterkt dit het wetenschappelijke bewijs dat de gevolgen voor het welzijn van de tonijnteelt ernstig zijn en dat Atlantische blauwvintonijn, trekdieren, fundamenteel ongeschikt zijn voor de landbouw.
Het rapport identificeert ook ruim €64 miljoen aan overheidssubsidies ter ondersteuning van de tonijnteelt in de afgelopen decennia.
Belastingbetalers mogen de uitbreiding van een wrede en niet-duurzame praktijk zoals de tonijnteelt niet financieren.
Compassie in de wereldlandbouw
CIWF roept op tot een onmiddellijk moratorium op nieuwe of uitgebreide tonijnkwekerijen om verdere druk op wilde populaties te voorkomen, evenals tot een dringende beoordeling van de staat van instandhouding van de soort, grotere transparantie en monitoring, verplichte beoordelingen van het dierenwelzijn voordat nieuwe kwekerijvergunningen worden verleend, en om subsidies te verleggen naar duurzame laagtrofische aquacultuur.
Steun de petitie van CIWF om blauwvintonijn in het wild te houden.
Atlantische blauwvintonijn zijn ongelooflijke onderwaterreuzen. In het wild kunnen ze elke dag 260 kilometer zwemmen – het is dus volkomen wreed en onnatuurlijk om ze in zeekooien op te sluiten. Regeringen zijn er te lang niet in geslaagd een sector te reguleren die milieuschade en ernstig dierenleed veroorzaakt. Ze moeten nu actie ondernemen om de tonijnteelt te stoppen en zich ertoe verbinden de tonijn in het wild te houden
Vinciane Patelou, hoofd van de EU bij Compassion in World Farming
