Zeezout dat op markten op het eiland Lombok, Indonesië, wordt verkocht, is volgens een recent onderzoek verontreinigd met microplastics.
Microplastics zijn kleine plastic deeltjes van minder dan 5 millimeter lang die ontstaan wanneer groter plastic afval afbreekt. Microplastics zijn overal aangetroffen waar wetenschappers ernaar hebben gezocht, waaronder zeevruchten en tafelzout, wat aanleiding geeft tot bezorgdheid voor de volksgezondheid.
Een groot deel van het plastic afval dat op het land wordt geproduceerd, komt in de oceaan terecht, waar het kan worden afgebroken tot microplastics. Omdat zeezout ontstaat door het verdampen van zout water, is het bijzonder kwetsbaar voor microplasticverontreiniging wanneer het bronwater zwevende microplastics bevat. Wetenschappers schatten dat er miljoenen tonnen plasticvervuiling in de oceaan zitten, veruit de grootste vorm van zeevervuiling.
Het onderzoeksteam onder leiding van Anna Ida Sunaryo Purwiyanto verzamelde twintig zoutmonsters van verkopers op tien markten op het eiland Lombok. Ze haalden potentiële microplasticdeeltjes uit de monsters en identificeerden de deeltjes met behulp van een stereomicroscoop.
Elk zoutmonster bevatte microplastics, “wat duidt op een wijdverbreide besmetting op de onderzochte markten”, merkt de studie op. De onderzoekers vonden enige variatie in de verontreinigingsniveaus met microplastics op verschillende markten en in kristal- versus fijn zeezout. Uit de resultaten bleek echter consistent dat het bronmateriaal voor het zout, de oceaan rondom het eiland Lombok, vervuild is met microplastics.
De onderzoekers merken op dat kristalzeezout een hoger gehalte aan microplastics bevat dan fijn zout, waarschijnlijk omdat fijn zout wordt gewassen en gefilterd, waardoor enkele microplasticdeeltjes worden verwijderd. Ze concluderen dat extra wassen en filteren van zout de besmettingsniveaus met microplastics verder zou kunnen verminderen.
“Vanuit regelgevend perspectief blijft het ontbreken van gestandaardiseerde richtlijnen voor microplastics in zoutproducten een belangrijke beperking (voor het terugdringen van microplasticvervuiling)”, merkt de studie op. “Het integreren van monitoring van microplastics in de nationale voedselveiligheids- en zoutkwaliteitsnormen zou een consistenter raamwerk bieden voor beoordeling en controle.”
Tamara Galloway, een onderzoeker naar microplastics aan de Universiteit van Exeter in Groot-Brittannië die niet betrokken was bij het onderzoek, vertelde Mongabay in een e-mail dat de aanwezigheid van microplastics in zeezout al enkele jaren bekend is en dat de bevindingen van het eiland Lombok eerder werk bevestigen.
“Gezien de lage dichtheid van plastic in vergelijking met zeewater, zal de neiging ervan om dichtbij het oppervlak te drijven zeer waarschijnlijk leiden tot accumulatie-hotspots op bepaalde locaties”, aldus Galloway. “Het risico voor de menselijke gezondheid als gevolg van de inname van microplastics in zeezout is zeer laag, vooral in vergelijking met de vele andere bronnen van microplastics en daarmee samenhangende verontreinigingen in onze voeding en ons dagelijks leven.”
Bannerafbeelding: Vrouwen op Lombok die zeezout oogsten. Afbeelding met dank aan de Millennium Challenge Corporation (publiek domein).
