Emily Fulton brengt veel tijd door in een kleine boot die door de wateren van Clayoquot Sound vaart voor de westkust van Vancouver Island in British Columbia, Canada. Als maritiem programmamanager voor de non-profitorganisatie Redd Fish Restoration Society controleert ze regelmatig een nieuw opgerichte kelpkwekerij die groeit op het traditionele grondgebied van de Tla-o-qui-aht First Nation.
“We hebben veel kelp gekweekt”, vertelde Fulton aan Mongabay in een telefonisch interview.
De kwekerij, door de organisatoren aangeprezen als het grootste herstelproject voor kelp aan de westkust van Noord-Amerika, heeft sinds de lancering begin 2026 ruim 4.200 vierkante meter aan nieuw leefgebied voor kelp aangeplant. Dat is de voetafdruk van drie en een half olympische zwembaden.
Het team kweekt baby-stierkelp (Nereocystis luetkeana) en gigantische kelp (Macrocystis pyrifera) op vier regels; elk 330 meter lang, ondergedompeld onder het wateroppervlak en weg van roofdieren op de zeebodem, zoals zee-egels. Naarmate de kelp groeit en volwassen wordt, halen ze een deel ervan uit de productielijn en transplanteren het naar locaties in Clayoquot Sound, om aangetaste kelpbossen te herstellen en ook nieuwe te zaaien.
Het operationeel krijgen van een project van deze omvang heeft bijna een kwart miljoen Canadese dollar gekost. De financiering is afkomstig uit verschillende bronnen, waaronder de provinciale overheid, het Wereld Natuur Fonds van Canada en de Clayoquot Biosphere Trust. Het project wordt samen met Redd Fish beheerd door West Coast Kelp, een bedrijf dat zich toelegt op het herstel van kelp en de Tla-o-qui-aht First Nation.
Voor Saya Masso, beheerder van de natuurlijke hulpbronnen van de Tla-o-qui-aht, gaat het project over het herstellen van de zelfvoorziening die zijn voorouders ooit genoten. “Een samenleving die 10.000 jaar lang floreerde aan de westkust, we leefden in een systeem van overvloed”, vertelde hij Mongabay in een telefonisch interview.
Fulton van haar kant zei dat ze het project ziet als een manier om voorop te lopen voordat de wereldwijde achteruitgang van kelp een ecologische noodsituatie wordt in Clayoquot Sound. “Als en wanneer dat gebeurt, moeten we gewoon bereid zijn om actie te ondernemen, in plaats van op dat moment te denken: ‘hoe moeten we dat nu doen’,” zei ze.
Wereldwijd schatten wetenschappers dat jaarlijks 11.542 vierkante kilometer (4.456 vierkante mijl) kelpbos verloren gaat. In sommige regio’s is kelp zo goed als verdwenen. Langs de kust van British Columbia (BC) staat kelp onder druk. In 2015 heeft een hittegolf langs de centrale kust van BC de kelpbossen weggevaagd. Het warme water veroorzaakte een uitbraak van een korstvormende bryozo (een soort ongewervelde soort) die de kelp smoorde, waardoor deze naar de zeebodem zakte en uiteenviel.
Gezien het feit dat de mondiale waarde van de ecosysteemdiensten die kelp levert, geschat wordt op ongeveer 500 miljard dollar per jaar, zijn deze verliezen aanzienlijk. Kelpbossen bieden voedsel en onderdak aan zeezoogdieren, vissen en ongewervelde dieren; ze bufferen golfenergie langs de kustlijn en slaan koolstof op. Verwijder kelp en het systeem ontrafelt.
Een harige kelpbeschermer
Volgens Masso was een van de redenen waarom de Tla-o-qui-aht ervoor kozen om zich bij dit project aan te sluiten, omdat zeeotters (Enhydra lutris) keerden terug naar de regio. “De otter speelde een grote rol bij het ontstaan van ons kelpbos,” zei Masso. Historisch gezien jaagden de Tla-o-qui-aht niet op de otter omdat ze wisten dat deze de zee-egel at, die zich voedde met kelp.
Maar de Europese bonthandelaren deden dat wel. Geprezen om hun warme vacht, tussen de 18e eeuw en het begin van de 20e eeuwe eeuw werden zeeotters in het noordwesten van Noord-Amerika bijna uitgestorven, zegt Hannah Kobluk, een Ph.D. kandidaat in de Ocean Relations Collaborative aan de Simon Fraser Universiteit in BC, vertelde Mongabay in een telefonisch interview. Nu de beschermingsmaatregelen in de VS en Canada van kracht zijn, beginnen de populaties zeeotter op natuurlijke wijze te herleven. Het Canadese ministerie van Oceanen en Visserij schat dat er bijna 1.500 zeeotters in en rond Clayoquot Sound leven.
Kobluk, die niet bij het project betrokken is, zei dat het verlies van zeeotters niet de enige oorzaak is van de achteruitgang van kelp langs de westkust. Verschillende factoren hebben hieraan bijgedragen, waaronder hittegolven op zee. Ze erkende echter dat wanneer zee-egels worden verwijderd, kelp een betere overlevingskans heeft.
Langs de kustlijn van de Haida Gwaii-archipel in het noorden van BC zijn de populaties zee-egels bijvoorbeeld zeer overvloedig. In 2017 begonnen de Haida Nation and Parks Canada met het herstellen van kelp op een klein stuk kustlijn van 3 kilometer langs Gaysiigas Gway (Murchison Island). Een deel van de werkzaamheden bestond uit het verwijderen van 75% van de zee-egelpopulatie binnen het herstelgebied. Voordat de werkzaamheden begonnen, groeide kelp alleen in een smalle band rond het laagwaterniveau. Tegen de zomer van 2019 was het 2-5 meter (6-16 voet) in het water uitgestrekt vergeleken met voordat de egels werden verwijderd.
“In gebieden waar zeeotters voorkomen, zoals nu in Clayoquot Sound, zullen de zeeotters alle zee-egels opeten”, zei Kobluk. “Dat zal de zaken een stuk eenvoudiger maken voor de mensen die aan kelprestauratie doen. Zeeotters zijn net als medewerkers van kelprestauratie.”
Een kwekerij voor zalm
Het ondersteunen van het herstel van de iconische zalmpopulaties in de regio is een belangrijk onderdeel van de missie van het project. Deze vissen kampen met een reeks bedreigingen, waaronder verlies van leefgebied als gevolg van industriële houtkap, droogte en overbevissing.
Masso zei dat zijn voorouders duizenden jaren geleden wisten dat kelpbossen de zalmsmolts ondersteunen en bescherming en voedsel bieden totdat ze klaar zijn om de open oceaan in te gaan. De wetenschap is nu tot dezelfde conclusie gekomen. Uit een onderzoek waarbij videobeelden werden geanalyseerd van twee locaties met dichte kelpbossen aan de kust langs de staat Washington in de VS, werd vastgesteld dat jonge zalmen regelmatig in het kelp zwommen.
Dit is geen verrassing voor Tatt Charlie, een stambewaker van de Tla-o-qui-aht. Hij heeft gewerkt in de snelgroeiende kelpkwekerij. “Ik ben daar nu een paar keer geweest”, vertelde hij Mongabay in een telefonisch interview. “De eerste keer was toen ze de lijnen legden, en het was spannend om het te zien beginnen. Het was nog spannender om drie maanden later terug te gaan, en je kunt de voortgang echt zien.” Stierkelp groeit bijvoorbeeld heel snel, tot wel 15 centimeter per dag.
Hij zei dat het langetermijnplan is dat de kelp wordt getransplanteerd in estuaria in de buurt van beken en kreken die Clayoquot Sound binnenstromen. Daar zal het niet alleen beschutting bieden aan zalmsmolts, maar ook een koele, beschermde plek voor volwassen zalm om te foerageren en te rusten voordat de regen komt en het water voldoende afkoelt zodat ze stroomopwaarts kunnen gaan en hun eieren kunnen leggen.
Weten waar kelp al groeit en waar het ooit groeide, is van cruciaal belang bij het bepalen van de beste plaats om de kelp die groeit op de stationaire lijnen in Clayoquot Sound te transplanteren. Redd Fish gebruikt dronetechnologie om bestaande kelpbedden in het hele gebied in kaart te brengen. Het idee is om een database te creëren waaruit je kunt peilen of de hoeveelheid kelp in de regio drastisch begint af te nemen.
Wat betreft de plek waar kelp ooit groeide: dat is een ander verhaal. Afgezien van oude bosfoto’s waarop het kustregenwoud te zien is dat reikt tot aan de rand van de oceaan en bijna lijkt samen te smelten met het weelderige onderwaterkelpbos, is de meeste historische informatie over waar kelp ooit groeide afkomstig uit de mondelinge geschiedenis van Tla-o-qui-aht. “Ons werd verteld waar we moesten planten”, zei Fulton.
Volgens Masso zal het minstens tien jaar duren om nauwkeurige kaarten te maken en ervoor te zorgen dat de getransplanteerde kelp overleeft. Tom Campbell, president en oprichter van West Coast Kelp, vertelde Ha-Shilth-Sa, de oudste inheemse krant van Canada, dat het project van plan is de biomassaproductie binnen een jaar of twee te verdubbelen.
Succes meten
De organisatoren zeggen nu al dat ze veel hebben geleerd.
Het uitzoeken van de nuances van het kweken van verschillende soorten kelp was volgens Fulton een leercurve. Toen de stierkelp in de nieuw gebouwde kwekerij begon te groeien, begon hij aanvankelijk de lijnen waarop hij groeide op te tillen, kwam te dicht bij het oppervlak en werd door de zon gebleekt. Het team moest het systeem aanpassen door de lijnen te wegen om het drijfvermogen van de grote, met lucht gevulde blazen van de kelp tegen te gaan.
Er is ook de vraag of de kelp daadwerkelijk bijdraagt aan de biodiversiteit in Clayoquot Sound.
Daarom installeerde het team vier onderwatercamera’s in de kwekerij. Volgens Fulton gaan ze tussen zonsopgang en zonsondergang elk uur vijf minuten aan om video en stilstaande beelden op te nemen. De visuele gegevens laten zien welke mariene organismen zich aangetrokken voelen tot de kelp en of ze deze gebruiken als voedsel of gewoon als een veilige plek om te rusten. “We weten dat kelp leefgebied creëert, maar we hebben geen cijfers om dat te associëren, en we willen het werkelijke voordeel kunnen bepalen,” zei Fulton.
En hoewel de camera’s het wetenschappelijke bewijs zullen leveren waarnaar Fulton op zoek is, is de maatstaf voor het herstellende succes van het project voor Charlie de terugkeer naar een systeem dat in evenwicht is.
‘Mijn voorouders hadden een systeem van wederkerigheid waarbij ze wisten dat ze niet te veel moesten nemen, en we gaven altijd iets terug,’ zei Charlie. “Dus dat evenwicht proberen we te bereiken met onze territoria. Het is echt interessant om te zien dat dit de kleine stapjes zijn die we moeten nemen om het terug te brengen naar het pre-contact van 300 jaar geleden.”
Bannerafbeelding: Noordelijke zeeotters (Enhydra lutris ssp. kenyoni) in een kelpbos in Strathcona, BC, Canada. Afbeelding © Liam Ragan via iNaturalist (gratis te gebruiken).
Een campagne om een van de enige groeiende kelpbossen ter wereld te beschermen krijgt vorm
De zeewier in de wereld heeft hulp nodig: minder dan 2% is goed beschermd
First Nations leiden de terugkeer van zalm naar de Canadese Upper Columbia River
Citaties:
Filbee-Dexter, K., Pessarrodona, A., Krumhansl, KA, … Wernberg, T. (2026). Het verwijderen van zeewierkoolstof kan het klimaatgerelateerde verlies niet bijhouden. PLoS-biologie, 24(9). e3003949. doi: 10.1371/journal.pbio.3003949
Eger, AM, Marzinelli, EM, Beas-Luna, R., Blain, CO, Blamey, LK, Byrnes, JEK, … Vergés, A. (2023). De waarde van ecosysteemdiensten in de mondiale mariene kelpbossen. Nat. Gemeenschappelijk. 14, 1894. doi:10.1038/s41467-023-37385-0
Shaffer, A., Gross, J., Black, M., Kalagher, A., … Juanes, F. (2023). Dynamiek van jonge zalm en voedervissen in kelpbossen aan de kust. Aquatisch behoud: mariene en zoetwaterecosystemen, 33(8), 822-832. doi:10.1002/aqc.3957
FEEDBACK: Gebruik dit formulier om een bericht te sturen naar de redacteur van dit bericht. Als u een openbare reactie wilt plaatsen, kunt u dat onderaan de pagina doen.
