De vrijlatingsdagen van kikkers beginnen altijd vroeg, rond vier uur ’s ochtends, zodat het personeel naar de locatie kan gaan voordat de dag te warm wordt, zegt Erin Lundy, manager van natuurbehoudsinitiatieven bij het Aquarium of the Pacific in de VS. De eerste uitdaging is het vangen van de kikkers.
Een nieuw veranderde zuidelijke berggeelpootkikker (Rana muscosa) is ongeveer 2,5 cm lang, snel en zeer goed in het inknijpen van scheuren, zei Lundy. Het kan een paar uur duren voordat het personeel ze allemaal uit de tanks heeft gehaald. Lundy grijpt ze het liefst met gehandschoende handen, hoewel anderen netten gebruiken.
Het aquarium kweekt sinds 2021 geelpootkikkers uit de zuidelijke bergen, als onderdeel van een ruim twintig jaar durende beschermingsinspanning van meerdere instanties voor de soort, een amfibie uit Zuid-Californië die als bedreigd wordt vermeld op de Rode Lijst van de IUCN. Door de kikkers een voorsprong te geven door ze in gevangenschap een metamorfose te laten ondergaan, vergroot hun overlevingskans, zei Lundy.
De cohort van dit jaar arriveerde eind afgelopen zomer in het aquarium als twee maanden oude kikkervisjes uit de dierentuin van Los Angeles, waar ze werden gefokt. Gedurende de winter en tot in de lente keek het aquariumpersoneel toe hoe hun ledematen uitbarstten en de staarten langzaam weer werden opgenomen. In augustus waren de meesten klaar voor een leven in het wild. (De metamorfose van deze soort duurt in het wild één tot vijf jaar, en is zeer variabel in gevangenschap. Degenen die op de releasedatum nog niet volledig zijn veranderd, zullen worden tegengehouden en volgende zomer als grotere volwassenen worden vrijgelaten).
De releases vonden plaats op twee locaties in de San Gabriel Mountains, in samenwerking met partners: de Los Angeles Zoo en de US Geological Survey. Eenmaal gevangen werden de kikkers in containers gedaan, met elk acht tot twaalf kikkers, en in koelers verpakt voor de twee uur durende rit.
Vervolgens wandelde het vrijlatingsteam door ‘een van de mooiste leefgebieden die je ooit hebt gezien’, zei Lundy, langs watervallen en beken met het soort snelstromend water en diepe poelen waar de kikkers de voorkeur aan geven. Als je rondkijkt op de vrijlatingsplaats naar de met algen bedekte granieten rotsblokken, is de kleur van de kikker – gespikkeld olijfgroen, met botergele buiken en dijen bij de volwassenen – heel logisch, zei Lundy. Nadat de bakken een tijdje in het water hadden gezeten om de kikkers aan de temperatuur te laten acclimatiseren, werden ze uiteindelijk vrijgelaten. In totaal werden meer dan 650 kikkers vrijgelaten, waarvan bijna 400 werden gekweekt in het Aquarium of the Pacific.
Vrijlating kan emotioneel aanvoelen, zei Lundy, en het is zeer bevredigend om deel uit te maken van de grotere natuurbehoudsinspanningen om deze kikkers terug te brengen naar hun rechtmatige plaats in het ecosysteem.
“Op een keer sprong een kikker uit de container, landde op een rots en at onmiddellijk een vlieg… En ik dacht… We hebben het gedaan. Hij werkt. Hij zal hier voor altijd blijven”, vertelde Lundy aan Mongabay in een videogesprek.
Waarom is de bevolking afgenomen?
Geelpootkikkers uit de zuidelijke bergen waren ooit de meest voorkomende amfibie in de bergen van Zuid-Californië, zo gebruikelijk dat biologen beschrijven dat ze moeite hebben rond te lopen zonder erop te trappen. De achteruitgang begon in de jaren vijftig met de introductie van niet-inheemse forel, waarbij verlies van leefgebied, klimaatverandering en andere invasieve soorten ook hun tol eisten. Steeds vaker komt chytrideschimmel (Batrachochytrium dendrobatidis), een geïntroduceerde ziekteverwekker, is naar voren gekomen als een grote bedreiging.
De soort wordt aangetroffen in twee verschillende populaties. De zuidelijke bevolking wordt aangetroffen op ongeveer 10 geïsoleerde locaties in de bergen van San Jacinto, San Bernardino en San Gabriel. Een onderzoek uit 2023 telde minder dan 200 kikkers in de zuidelijke bevolking, een populatiedaling van ongeveer 98%. De noordelijke populatie wordt aangetroffen in het Sierra Nevada-gebergte en wordt verondersteld robuuster te zijn.
Als endemische amfibie in deze hooggelegen bergen zouden de geelpootkikkers uit de zuidelijke bergen een unieke rol hebben gespeeld door zoetwater- en terrestrische ecosystemen met elkaar te verbinden, te eten en opgegeten te worden door verschillende wezens zoals kikkervisjes en volwassenen, en bij te dragen aan ecosysteemfuncties.
“Ze voegen gewoon een laag van onderlinge verbondenheid toe aan een ecosysteem die niet veel dieren doen, omdat ze twee afzonderlijke levensfasen hebben,” zei Lundy.
Het kweken van de soort in gevangenschap begon als een bergingsoperatie in 2003, waarbij 10 kikkers werden gered na de bosbrand in San Bernardino in 2003 en naar de San Diego Zoo Wildlife Alliance (SDZWA) werden gebracht. SDZWA heeft in 2006 een fokprogramma voor de kikkers opgezet. Andere instellingen, met name de Los Angeles Zoo, die in 2007 een broedkolonie heeft opgericht, en de Henry Doorly Zoo in Omaha, fokken ook de kikkers. Talloze andere instanties en instellingen zijn betrokken bij het herstelprogramma, waaronder USGS, de Amerikaanse Fish and Wildlife Service, het California Department of Fish and Wildlife en anderen.
Met welke andere uitdagingen worden zij geconfronteerd?
Enkele van de aanvankelijke uitdagingen waren onder meer het broeden van de kikkers, zei Talisin Hammond, een onderzoeker bij de SDZWA. Uit vroeg onderzoek bleek dat de kikkers een winterslaap moesten ondergaan, een winterslaapachtige toestand, om zich succesvol te kunnen voortplanten. Het programma van de SDZWA omvat ook onderzoek op het gebied van de veehouderij, genetische koppelingsstrategieën en geassisteerde voortplantingstechnologieën.
Onderzoekers richten hun aandacht ook op de bestrijding van de chytrideschimmel, die de huid van amfibieën infecteert en wereldwijd ongeveer 90 soorten heeft uitgeroeid.
De berggeelpootkikker lijkt bijzonder gevoelig te zijn, zei Hammond. Dat komt deels omdat zowel kikkers als de schimmel gedijen in koele, natte omstandigheden. De kikkers zijn ook zeer aquatisch, een andere risicofactor.
“Het is een duizendvoudige dood, maar we denken dat chytrid een van de grootste obstakels voor herstel blijft, vooral hier in Zuid-Californië”, vertelde Hammond in een videogesprek aan Mongabay.
Onderzoekers, onder meer bij SDZWA, onderzoeken actief strategieën zoals anti-schimmelbehandeling, immuunpriming door gecontroleerde blootstelling aan de schimmel en genetisch management.
Ze proberen ook potentiële introductieplaatsen te identificeren die mogelijk minder geschikt zijn voor de schimmel – bijvoorbeeld drogere gebieden met een meer zonnehabitat, waar kikkers de schimmel kunnen ‘afkoken’, een gedrag dat wordt waargenomen bij andere soorten die met succes infecties hebben bestreden. Het probleem is dat geschikte waterlocaties met eeuwig water nu schaars zijn in Zuid-Californië, zei Hammond, vanwege het verlies van leefgebied.
Er is ruimte voor hoop. In het noorden van Californië leeft de geelpootkikker uit de Sierra Nevada (Rana sierrae) heeft een herstel van de populatie gezien na herintroductie met behulp van ouderkikkers die immuniteit tegen chytride ontwikkelden. De noordelijke populatie geelpootkikkers, gevonden in het Sierra Nevada-gebergte, vertoont ook enige weerstand tegen de schimmel. Het is echter nog niet duidelijk of de zuidelijke bevolking voldoende genetische diversiteit heeft om dat soort immuniteit te ontwikkelen, zei Hammond.
Nu het onderzoek aan de gang is, zeggen natuurbeschermers dat herintroducties van cruciaal belang zijn om kikkers in het landschap te houden, zodat ze niet worden weggevaagd door catastrofale gebeurtenissen zoals branden, overstromingen of droogte.
“Herintroductie, het vermogen om nieuwe populaties te stichten, is echt essentieel voor het voortbestaan van de soort,” zei Hammond.
In september haalde Lundy een nieuwe lading van ongeveer 500 kikkervisjes op, dit keer van de SDWZA. Ze zien er ‘echt geweldig’ uit, zei ze, helder, alert, responsief en met goede kleuring.
‘En ze hebben een enorme eetlust,’ zei Lundy. “Ze hebben de afgelopen dagen al zoveel gegeten, dus ik denk dat dit een goed jaar gaat worden voor onze kikkervisjes.”
Bannerafbeelding: Volwassen zuidelijke berggeelpootkikkers (Rana muscosa) in de voorsprongfaciliteit in de dierentuin van Los Angeles. De LA Zoo kweekt de kikkers sinds 2007 en heeft onlangs een voorsprongfaciliteit toegevoegd. Tot nu toe hebben ze meer dan 7.000 kikkers gekweekt en vrijgelaten. Afbeelding met dank aan de LA Zoo.
Wanneer is de herintroductie van bevers zinvol?
Wetenschappers haasten zich om de kikkers van de Amazone te bestuderen voordat ze verdwijnen
Citaties:
Jacobs, LE, Chancellor, S., Durrant, B., Swaisgood, RR, Shier, DM … Calatayud, NE (2026). Van berging tot wetenschap: aanvankelijke uitdagingen overwinnen en een adaptief beheerd programma ontwikkelen voor een met uitsterven bedreigde amfibie, de berggeelpootkikker (Rana muscosa). Theriogenologie Wild, 100151. doi:10.1016/j.therwi.2026.100151
Knapp, RA … Matthews, KR (2000). Introducties van niet-inheemse vissen en de achteruitgang van de berggeelpootkikker vanuit beschermde gebieden. Behoudsbiologie, 14(2), 428-438. doi:10.1046/j.1523-1739.2000.99099.x
Knapp, RA, Wilber, MQ, Joseph, MB, Smith, TC … Grasso, RL (2024). Herintroductie van resistente kikkers vergemakkelijkt herstel op landschapsschaal in de aanwezigheid van een dodelijke schimmelziekte. Natuurcommunicatie, 15(1). 9436. doi:10.1038/s41467-024-53608-4
Santana, F., Swaisgood, R., Lemm, J., Fisher, R. … Clark, R. (2014). Gekoelde kikkers zijn hot: winterslaap en voortplanting van de met uitsterven bedreigde berggeelpootkikker rana muscosa. Onderzoek naar bedreigde diersoorten, 2743-51. doi:10.3354/aei00648
FEEDBACK: Gebruik dit formulier om een bericht te sturen naar de redacteur van dit bericht. Als u een openbare reactie wilt plaatsen, kunt u dat onderaan de pagina doen.
