Kustgemeenschappen in de buurt van Bangkok in Thailand testen kunstmatige mangrovewortels om ernstige kustlijnerosie tegen te gaan. rapporten Carolyn Cowan van Mongabay.
De kustlijn van het district Phra Samut Chedi, gelegen in de Chao Phraya River Delta, waar de belangrijkste waterweg van Bangkok uitmondt in de Golf van Thailand, is bijzonder kwetsbaar voor erosie. Elk jaar claimen sterke golven 20 tot 60 meter (66 tot 200 voet) land, en golfenergie laat regelmatig dijken instorten en aquacultuurboerderijen onder water zetten. Verschillende methoden om de kust te beschermen – van mangroveherstel tot bamboehekken – zijn ineffectief gebleken.
Onderzoekers hebben onlangs een nieuwe methode geëvalueerd: ze installeerden kunstmatige mangrovewortelsystemen die de vorm van natuurlijke mangrovewortels nabootsen, om te zien of deze ook hun functie zouden nabootsen en landverlies aan de zee zouden voorkomen.
Een 15 maanden proces Volgens een recent onderzoek vertoonden op elf locaties in Phra Samut Chedi en andere delen van de provincie Samut Prakan enig succes. Het ontdekte dat de kunstmatige mangrovewortels 16 tot 88 centimeter (6 tot 35 inch) sediment achter zich op 10 locaties hadden gevangen.
In tegenstelling tot hard-engineered constructies of kortlevende bamboehekken die snel uiteenvallen in zeeafval, laten de samengestelde hout-plastic en rubberstructuren van de kunstmatige mangrovewortels water doorstromen, aldus de onderzoekers. Dit creëert plaatselijke turbulentie die ervoor zorgt dat zwevende modder zich op de zeebodem nestelt, voegde ze eraan toe.
“Aquacultuurboeren stuurden ons een video van de golven die hun dijken raakten”, vertelde Butsawan Bidorn, senior auteur van het onderzoek en assistent-professor kusttechniek aan de Chulalongkorn Universiteit, Bangkok, aan Mongabay. “De volgende dag was de dijk ingestort en waren ze alles kwijt. Ze moeten dringend actie ondernemen – de erosie kan van de ene op de andere dag schade veroorzaken.”
Butsawan zei dat hoewel de structuren de wortelfunctie imiteren in plaats van de exacte anatomie, hun snelle modulaire installatie een cruciaal tussentraject biedt voor kwetsbare gemeenschappen.
Uit veldevaluaties enkele maanden na de installatie bleek dat de verhoogde sedimentniveaus achter de constructies ervoor hadden gezorgd dat garnalenkwekers op één locatie modderdijken konden herbouwen. Op een andere locatie hadden landeigenaren hierdoor de herbeplanting van mangrovezaailingen kunnen hervatten.
Sompratana Ritphring, universitair hoofddocent watertechniek aan de Kasetsart Universiteit in Bangkok, die niet betrokken was bij het onderzoek, zei dat hoewel de kunstmatige mangrovewortels een interessante interventie zijn, een dergelijk systeem niet kan dienen als een universele of permanente oplossing.
“In het beste geval zou het een tijdelijke of faciliterende technische component moeten zijn die helpt omstandigheden te creëren waarin een echt mangrove-ecosysteem zich kan vestigen”, aldus Sompratana. “Het uiteindelijke doel zou een functionerend natuurlijk systeem moeten zijn, en niet een kustlijn die permanent afhankelijk is van kunstmatige structuren.”
Sompratana voegde eraan toe dat de structuren ook op de lange termijn moeten worden gemonitord, zodat de materialen die erin worden gebruikt niet als zwerfvuil in de zee terechtkomen.
Lees het volledige verhaal van Carolyn Cowan hier.
Bannerafbeelding: Luchtfoto van kunstmatige mangroveworteleenheden geïnstalleerd op een studielocatie zeewaarts van een intensief gekweekte aquacultuurzone, met de skyline van Bangkok in de verte. Afbeelding met dank aan Warit Charoenlerkthawin.
