In de Himalaya-regio van Uttarakhand, India, hebben traditionele huizen een speciale ruimte om bijen te huisvesten. Vrouwen zorgen vervolgens voor de bijen als onderdeel van een bijenteeltpraktijk die een cruciaal toevluchtsoord is geworden voor inheemse bijenpopulaties die te maken hebben met ernstige bedreigingen voor het milieu, meldt Swati Thapa voor Mongabay.
Al generaties lang delen huishoudens in de regio hun huis met de Indiase honingbij (Apis cerana indica), waarbij gebruik wordt gemaakt van traditionele ‘muurbijenkorven’, rechthoekige holtes die rechtstreeks in de muren van lemen huizen zijn gebouwd waardoor bijen kunnen binnendringen. Een kleine deur, toegankelijk vanuit het huis, is afgesloten met klei en koeienmest. Het zegel wordt verwijderd als het tijd is om honing te oogsten.
Historisch gezien zijn het de vrouwen in huishoudens die voor de bijen zorgen, vooral omdat veel mannen plattelandsdorpen hebben verlaten om elders werk te vinden.
“De enige reden A. cerana indica De vrouwen die nog steeds in Uttarakhand overleven, zijn de vrouwen”, zegt Nagma Parveen, assistent-professor biomedische wetenschappen aan de Kumaun Universiteit, India. Nagma voegde eraan toe dat de traditionele bijenteelt wordt beoefend als een heilige culturele gewoonte in plaats van als een commerciële onderneming, waarbij vrouwen regelmatig bijenkorven onderhouden en de kolonies amarant of hennepzaadpoeder voeren tijdens de wintermaanden, wanneer voedsel schaars is.
De dikke modderconstructie van traditionele muurbijenkorven biedt essentiële isolatie tegen extreme bergkou, stormen en regen, en beschermt bijen die niet veilig kunnen foerageren als de buitentemperatuur onder de vrieskou daalt. 10–13°C (50–55°F).
Maar dit traditionele ecosysteem wordt steeds meer bedreigd door snelle architecturale veranderingen en klimaateffecten. Uit een onderzoek in het Chamoli-district in Uttarakhand is gebleken dat het aandeel traditionele huizen is gedaald van 61% vóór 1980 naar 26% tussen 2001 en 2010, waardoor het gemiddelde aantal muurbijenkasten per huis is gedaald tot 8,4 per huis in 2010.
Moderne cementhuizen bevatten nul waargenomen bijenkolonies, waardoor inheemse bijen van essentiële neststructuren worden beroofd. Tegelijkertijd hebben veranderende weerpatronen, zware regenval en harde wind de honingopbrengsten dramatisch verminderd en de lokale floraprofielen veranderd. Saraswati Devi, een 80-jarige inwoner, zei dat de honingoogst is gedaald van ongeveer 3 kilo (6,6 pond) per bijenkorf in de afgelopen jaren tot amper 1 of 2 kilogram (2,2-4,4 pond) vandaag.
Door extreme weersomstandigheden zijn veel muurbijenkorven leeggekomen, omdat bijen hun opgeslagen honing uitputten terwijl ze tijdens langdurige stormen binnenshuis vastzaten. “Regen, stormen en kou hebben ook invloed op het welzijn van de bijen. Binnen de muurbijenkorven zijn ze veilig, maar buiten kunnen ze de natuurkrachten niet bestrijden”, zegt Shakuntala Devi, een plaatselijke imker.
Terwijl het rentmeesterschap van vrouwen essentieel onderdak biedt, blijven bredere ontbossing en vernietiging van habitats inheemse bijen uit wilde ecosystemen verdrijven. “Bijen hebben alleen mensen nodig omdat mensen hun natuurlijke huizen verwoesten,” zei Nagma. “Aan de ene kant vernietigen mensen bossen en veroorzaken ze klimaatverandering, waardoor honderden koloniën worden vernietigd. Aan de andere kant bieden ze onderdak aan slechts een of twee bijenkorven in hun muren.”
Lees het volledige verhaal van Swati Thapa hier.
Bannerafbeelding: Indiase honingbijen vinden hun toevlucht in traditionele huizen in Uttarakhand in India. Afbeelding © Afsar Nayakkan via iNaturalistisch (CC BY 4.0).
