Dolfijnen, zo blijkt, houden er niet van om zaken en plezier te combineren.
Wetenschappers hebben ontdekt dat de zeezoogdieren hun voedsel- en jachtgebieden gescheiden houden van de plaatsen waar ze met elkaar omgaan.
Een studie gepubliceerd in het tijdschrift PeerJ beschrijft hoe een team van onderzoekers luisterde naar dolfijnen die langs de Atlantische kust van Florida leefden om ‘bewijs te leveren van differentiatie in akoestische habitats’.
“Ze hebben verschillende habitats die overeenkomen met verschillend gedrag”, vertelde Laurent Chérubin, een zeewetenschapper aan het Harbor Branch Oceanographic Institute van de Florida Atlantic University, die het onderzoek leidde, aan Mongabay in een video-interview.
Wetenschappers verzamelden de audiogegevens met behulp van een akoestische golfzweefvliegtuig, een autonoom maritiem voertuig op zonne-energie van 3,7 meter lang. Het zweefvliegtuig werd twee maanden lang ingezet langs de East Florida Shelf, tussen Fort Pierce en Jacksonville. Naast het opnemen van 62 uur onderwateraudio, had het zweefvliegtuig ook sensoren aan boord die omgevingsgegevens verzamelden, zoals de watertemperatuur, het zoutgehalte, de troebelheid en de concentratie van chlorofyl-a, een pigment dat een cruciale rol speelt bij de fotosynthese.
“Het zweefvliegtuig heeft een heleboel sensoren en kan veel lading bevatten”, zei Chérubin. “Hij kan zo lang als nodig is zelfstandig op zee zijn, omdat hij gebruik maakt van zonne-energie en golfslag om zich te verplaatsen.”
Bij het analyseren van de gegevens ontdekten de wetenschappers dolfijnen in meer dan 1.600 opnames. Vervolgens classificeerden ze hun oproepen in fluitjes, die dolfijnen gebruiken om met elkaar te communiceren, en snelle klikgeluiden, die de dieren gebruiken als een onderwaterradarsysteem om prooien te echoloceren.
Door de audio te combineren met omgevingsgegevens ontdekten wetenschappers dat fluiten werd beïnvloed door factoren zoals locatie, watertemperatuur en omgevingsgeluidsniveaus. De dolfijnen bleken ook de kustwateren te gebruiken om te socialiseren. Ondertussen waren de klikgeluiden prominenter aanwezig in gebieden waar geluidproducerende vissen in overvloed aanwezig waren.
Chérubin zei dat dit wetenschappers en natuurbeschermers zou kunnen helpen bij het opsporen en identificeren van voedsel- en jachtgebieden die beschermd moeten worden. “Er zit veel informatie in voor belanghebbenden en managers die gebruikt kan worden om maatregelen te implementeren, zoals het helpen verminderen van de impact van lawaai in gebieden waar de dieren de neiging hebben rond te hangen en te jagen”, zei hij.
Het team ontdekte ook dat vissen de neiging hebben om stil te worden als ze een dolfijn in de buurt detecteren, wat erop kan wijzen dat prooien ook akoestische signalen gebruiken om op te letten voor naderende roofdieren.
Chérubin zei dat het team van plan is het onderzoek de komende jaren te herhalen in een poging veranderingen in het gedrag van dolfijnen te volgen, vooral omdat hun leefgebieden drastisch veranderen als gevolg van hittegolven op zee, kustontwikkeling en andere menselijke activiteiten.
“We weten niet echt hoe dieren deze veranderingen volgen en dat is iets wat we echt moeten weten,” zei hij. “Dieren zijn schildwachten van wat er in onze omgeving gebeurt, en als we kunnen begrijpen wat ze doen, kan dat ons iets nieuws over de omgeving onthullen.”
Bannerafbeelding: Dolfijnen gebruiken fluitjes om met elkaar te communiceren en snelle klikgeluiden om prooien te lokaliseren. Afbeelding met dank aan NOAA.
Abhishyant Kidangoor is een stafschrijver bij Mongabay. Vind hem op 𝕏 @AbhishyantPK.
Walvissen tellen door hun gebabbel af te luisteren, met behulp van machine learning
Citaat:
Carvalho, J., O’Corry-Crowe, G., & Chérubin, LM (2026). Differentieel akoestisch habitatgebruik bij delphiniden langs de Atlantische kust van Florida. PeerJ, 14e21547. doi:10.7717/peerj.21547
