COLOMBO – De recente dood van Kavantissa, een gevierde “tusker” in een van Sri Lanka’s conflicthaarden tussen mens en olifant, door een schotwond heeft geleid tot verdriet, woede en een reeks publieke protesten. Er is ook discussie ontstaan over de vraag of fotografen die slagtanden volgen (meestal mannelijke olifanten met grote slagtanden) ook de dikhuiden in gevaar brengen door ze te overbelichten, of soms door de indruk te wekken dat ze de dieren lastigvallen.
Voor ervaren natuurfotograaf en natuurbeschermer Ravindralal Anthonis weerspiegelt het debat bredere veranderingen in de natuurfotografie. Anthonis heeft tientallen jaren vóór de komst van digitale camera’s of sociale media individuele slagtanden geïdentificeerd en benoemd, en hun leven gedocumenteerd door jarenlange observatie.
Hij was van 2005 tot 2007 ook voorzitter van de oudste natuurbeschermingsorganisatie van Sri Lanka, de Wildlife and Nature Protection Society (WNPS), waarin hij verschillende natuurbeschermingsinitiatieven verdedigde.
Nu hij 80 is, sprak Anthonis met Mongabay-medewerker Malaka Rodrigo over hoe zijn fascinatie voor dieren in het wild en een toevallige ontmoeting zijn pionierswerk vormden. Hij bood ook een kijkje in een vroeger tijdperk waarin natuurfotografie evenzeer om geduld en observatie ging als om het vastleggen van een beeld.
Het volgende interview is lichtelijk aangepast voor lengte en duidelijkheid.
Mongabay: Je behoort tot de eerste natuurfotografen in Sri Lanka. Hoe en wanneer begon deze interesse in wilde dieren?
Ravindralal Anthonis: Mijn interesse in wilde dieren begon al op zeer jonge leeftijd. In 1955, toen ik student was aan het St. Thomas’ College, Mount Lavinia, gaf mijn moeder mij een boek genaamd Negen menseneters en één schurk door Kenneth Anderson. Ik begon het te lezen en raakte al snel gefascineerd door dieren in het wild.
In 1957 namen mijn oom en zijn vrouw me mee naar Wilpattu National Park, een van de oudste nationale parken van het land. Ik was ongeveer 6 jaar oud. Van mijn oom kreeg ik een grote verrekijker waarmee ik twee olifanten van een afstandje kon bekijken. Ik heb in mijn memoires geschreven dat het virus mij op dat moment echt beet als een ongeneeslijke ziekte.
Daarna was er voor mij nog maar één weg te gaan.
Mongabay: Wat was voor jou de aanleiding om individuele olifanten te identificeren en een naam te geven, in plaats van ze simpelweg te fotograferen?
Ravindralal Anthonis: Tijdens een van mijn vele bezoeken aan het Yala National Park vond ik een tusker in een plaats genaamd Uraniya. We hebben de olifant ongeveer een half uur geobserveerd. We reden toen rond en keerden na een uur terug naar Uraniya, en tot mijn verbazing was de olifant er nog steeds. Maar toen wees mijn tracker ons erop dat het een andere tusker was.
Die ervaring deed mij nadenken over het belang van individuele identificatie. Je zou een olifant kunnen zien en later terugkomen, maar hoe zou je weten of het hetzelfde dier was of niet?
Mongabay: Waarom heb je ervoor gekozen om persoonsnamen te selecteren in plaats van wetenschappelijke codes?
Ravindralal Anthonis: Onderzoekers als Iain Douglas-Hamilton hadden wetenschappelijke identificatiesystemen gebruikt, met codes als X1, X2 en Y1. Mijn aanpak was anders. Ik wilde de olifanten namen geven die mensen zich konden herinneren en waarmee ze een verband konden vinden, in plaats van ze eenvoudigweg als wetenschappelijke objecten te behandelen. Ik geloof dat dit heeft geholpen om ze te personaliseren. Wanneer je een olifant een naam geeft, kunnen mensen het individuele dier aan de hand van die naam identificeren en zich zijn verhaal herinneren.
Neem bijvoorbeeld de knappe Kublai Khan, een van mijn favoriete slagtanden. Toen ik hem voor het eerst zag in het Yala National Park, deed de manier waarop hij zich bewoog en gedragen me denken dat hij de keizer van het olifantenkoninkrijk was. De naam kwam spontaan in mijn gedachten.
Mongabay: Zijn de namen altijd geïnspireerd op het uiterlijk of het gedrag van de olifanten?
Ravindralal Anthonis: Niet noodzakelijkerwijs. Soms kwamen ze van mensen die ik kende of waarover ik had gelezen, of van iets bijzonders aan dat dier.
Er was een slagtand die ik Rudy noemde, naar mijn vriend Rudy Corance, een Duitse professor die ons huis had bezocht. Toen ik die olifant voor het eerst zag, kwam de naam in me op. Een andere olifant noemde ik Patch omdat hij een zwarte vlek op een van zijn slagtanden had. Ik heb hem slechts twee keer in Yala gezien en heb hem nooit meer kunnen vinden.
Mongabay: Je volgt sommige van deze olifanten al vele jaren. Wat hebben uw vele ontmoetingen met hen onthuld over hun individuele persoonlijkheidskenmerken?
Ravindralal Anthonis: Het zijn individuen, net zoals mensen dat zijn. Sommigen zijn erg volgzaam, terwijl anderen agressief kunnen zijn. Hun gedrag kan ook veranderen naarmate ze ouder worden.
Eén olifant die ik me nog heel goed herinner, was Kublai Khan. Hij was een bijzonder slim dier. Ik herinner me ook hoe het leek alsof hij ooit met zijn slagtand over een boom wreef. Ik vermoedde dat er iets met hem aan de hand was. Toen we beter keken, zagen we een holte in de slagtand, een beetje zoals een holte in een menselijke tand. Mogelijk had hij pijn. Toen ik ongeveer een maand later terugkwam, leek het genezen te zijn.
Ik herinner me nog mijn laatste ontmoeting met hem. Nadat we elkaar hadden gezien, schudde hij verschillende keren zijn hoofd voordat hij zich langzaam terugtrok zonder om te draaien. Mijn collega merkte op dat de olifant mij iets leek te proberen te vertellen. Vijf dagen later ontving ik het hartverscheurende nieuws van zijn overlijden. Ik begrijp nog steeds niet wat dat ongewone gedrag werkelijk betekende, maar achteraf gezien leek het echt op een poging om afscheid te nemen.
Dit zijn het soort observaties dat je kunt doen als je een individueel dier in de loop van de tijd volgt, in plaats van simpelweg een foto te maken en verder te gaan.
Mongabay: Er is groeiende kritiek van een deel van het publiek op natuurfotografen die slagtanden blootleggen door hun locaties bekend te maken. Hoe kijkt u tegen deze kritiek aan?
Ravindralal Anthonis: Het is een hele goede vraag, maar het antwoord is complex. Als je kijkt naar de geschiedenis van natuurfotografie in Sri Lanka, vanaf de jaren vijftig tot aan de komst van digitale camera’s (in de jaren negentig), waren er hoogstens ongeveer tien serieuze natuur- en natuurfotografen, en ze waren allemaal ook toegewijd aan natuurbehoud.
Tegenwoordig is met digitale camera’s het aantal mensen dat wilde dieren fotografeert enorm toegenomen.
De groei van het toerisme heeft er ook voor gezorgd dat veel voertuigen zich rond één dier kunnen verzamelen, waar iedereen de beste foto wil maken. Deze drang heeft invloed op het gedrag en de discipline waarbij sommige fotografen niet begrijpen dat het welzijn van het dier voorop moet staan en dat we inderdaad bij hen thuis zijn.
Mongabay: Heeft digitale technologie volgens u bijgedragen aan de vooruitgang van natuurfotografie?
Ravindralal Anthonis: De technologie is enorm verbeterd, maar ik denk dat er ook iets verloren is gegaan.
Er stonden toen maar 36 opnames op een filmrol, dus ik moest de opnames zorgvuldig selecteren. Ik moest het licht begrijpen en de camera aanpassen. Je kon niet zomaar de ontspanknop ingedrukt houden.
Tegenwoordig kunnen mensen met digitale camera’s duizenden foto’s maken, en daar kunnen ze een of twee goede foto’s uit halen. Iedereen kan tegenwoordig een redelijk goede foto maken, maar dat maakt die persoon nog niet noodzakelijkerwijs een goede natuurfotograaf.
Ik denk dat de artistieke kant van de fotografie eronder heeft geleden. Technologie heeft fotografie gemakkelijker gemaakt, maar heeft niet automatisch van iedereen een goede natuurfotograaf gemaakt.
Mongabay: Wat zou je zeggen tegen mensen die vandaag de dag met natuurfotografie beginnen?
Ravindralal Anthonis: Leer eerst meer over het dier dat je wilt fotograferen. Je moet zijn gedrag begrijpen. Ook moet je weten hoe je je in het veld moet gedragen.
Je kunt niet van een dier verwachten dat hij zich op een bepaalde manier gedraagt alleen maar omdat jij een foto wilt. Je moet hem niet storen of proberen zijn aandacht te trekken.
Er is ook een bredere verantwoordelijkheid. Natuurfotografie moet mensen helpen de natuur te begrijpen en te waarderen. Het moet bijdragen aan natuurbehoud en niet alleen maar foto’s voor sociale media produceren.
Mongabay: Wat hoop je dat de volgende generatie zal doen, na zoveel jaren van het fotograferen van dieren in het wild?
Ravindralal Anthonis: Ik ben nu 80 jaar oud. Ik heb mijn steentje bijgedragen, maar de volgende generatie moet de bescherming van onze wilde dieren en ons natuurlijk erfgoed overnemen.
Sri Lanka kan ook economisch profiteren van de bescherming van deze hulpbronnen door middel van toerisme. We moeten begrijpen dat het behoud van de natuur niet alleen maar gaat over het redden van dieren; het gaat ook over de toekomst van het land.
We moeten met mensen op hun niveau communiceren. Als we naar dorpen gaan, kunnen we niet van iedereen verwachten dat ze de natuurbeschermingswetenschap begrijpen. We moeten uitleggen waarom natuurbehoud belangrijk is voor de verschillende mensen en groepen die we ontmoeten, op een manier die zij kunnen begrijpen, zodat de boodschap wordt doorgegeven. We moeten anderen aan het denken zetten over de voordelen van het beschermen van dieren in het wild.
Over het algemeen zijn mensen wel te bereiken als je de zaken goed uitlegt. Er zullen altijd uitzonderingen zijn, maar bewustwording kan een verschil maken. De volgende generatie heeft een grote verantwoordelijkheid. Anders lopen we het risico veel te verliezen van wat we nog hebben.
Bannerafbeelding: In september 1992 fotografeerde Anthonis een slagtand die hij Genghis Khan noemde, naar de stichter en eerste khan van het Mongoolse rijk. Afbeelding met dank aan Ravindralal Anthonis.
