Afgevaardigden van de meeste regeringen van de wereld komen deze week bijeen in Yerevan, Armenië voor de laatste top van de Conventie over Biologische Diversiteit (CBD COP17), waarvan het doel is het uitsterven van onze medeschepselen te voorkomen en duurzaam en rechtvaardig landgebruik te bevorderen.
Er zou geen geschiktere locatie kunnen zijn: in de Bijbel is de berg Ararat de plek waar de ark van Noach droog land vond na de grote overstroming – en waar de dieren die hij had gered, twee aan twee – uiteindelijk van boord gingen:
“Maar God dacht aan Noach en al de wilde dieren en het vee dat bij hem in de ark was, en hij stuurde een wind over de aarde, en het water trok zich terug. Toen zei God tegen Noach: ‘Breng alle soorten levende wezens die bij je zijn naar buiten – de vogels, de dieren en alle wezens die zich over de grond bewegen – zodat ze zich op de aarde kunnen vermenigvuldigen en vruchtbaar kunnen zijn en in aantal kunnen toenemen.'” (Genesis 8).
Duizenden jaren later hebben onze medeschepselen opnieuw een redding nodig in de schaduw van de berg Ararat, via deze top. Dat is passend, want als levenslange milieuactivist heb ik persoonlijk nog nooit een tijd gezien waarin politici over de hele wereld minder om de natuur lijken te geven dan nu.
Een voortrekker van deze politieke aanval op de natuur is de Amerikaanse regering, ook al was Amerika in veel opzichten de bakermat van de moderne natuurbeschermingsbeweging. De regering-Trump heeft bijvoorbeeld onlangs een al lang bestaande interpretatie van de Endangered Species Act geëlimineerd, die de vernietiging van habitats verbood wanneer een activiteit bedreigde dieren in het wild doodde of verwondde. Deze verandering zou ontwikkelaars en houtkapbedrijven in staat kunnen stellen ongestraft leefgebieden te vernietigen die cruciaal zijn voor bedreigde diersoorten.
De regering heeft ook de Roadless Rule afgeschaft, die meer dan 50 miljoen acres (ongeveer 20,2 miljoen hectare) volgroeid bos heeft beschermd, inclusief veel oude begroeiing, en de beschermde mariene gebieden dramatisch heeft verzwakt.
Misschien is het dan ook goed dat de VS het enige VN-lid zijn dat geen partij is bij het CBD-verdrag dat het kader biedt voor deze top, aangezien hun aanwezigheid zou kunnen resulteren in een gebrek aan vooruitgang.
Terwijl de regering-Trump een ideologische aanval heeft gevoerd op het idee van natuurbehoud, laten andere regeringen onze medeschepselen ten onder gaan door verwaarlozing. Natuurlijk zijn er excuses: economie en oorlogen zijn grote afleidingen. Maar deze dagelijkse druk, ook al voelt ze op dat moment acuut aan, is van tijdelijke aard, terwijl het uitsterven voor altijd is.
Eén gebied waarop deze verwaarlozing het meest voelbaar is, is het flagrante gebrek aan financiering voor de natuur, ook al zijn we afhankelijk van bloeiende bossen en oceanen voor de zuurstof die we inademen, en de vreugde van het aanschouwen van natuurwonderen inspireert deze generatie en alle voorgaande generaties.
Op de laatste biodiversiteitstop werd het nobele doel gesteld om tegen 2030 30% van het land en de wateren op aarde te beschermen. Sommige landen hebben dat doel met ernst ondernomen, terwijl de meeste landen achterblijven.
Maar bijna geen enkele heeft ook maar in de buurt van een klein beetje financiering gezorgd dat nodig zou zijn om dit doel te bereiken. Terwijl de wereld internationaal enkele tientallen miljarden dollars aan natuur uitgeeft, investeert zij ook 2,67 biljoen dollar in kunstmatige intelligentie, met al het energieverbruik en de vervuiling van dien, bovenop de ruim 1 biljoen dollar die jaarlijks in fossiele brandstoffen wordt geïnvesteerd. Het resultaat van deze en andere onevenwichtigheden is dat de gecontroleerde populaties van gewervelde dieren in het wild tussen 1970 en 2022 met gemiddeld 73% zijn afgenomen, volgens een recente schatting.
We moeten het misbruik en de verwaarlozing van de natuur door de mensheid beschouwen als een daad van kwaad op de schaal van de daden die de Bijbel aanhaalt als de oorzaak van de zondvloed in de tijd van Noach. Natuurlijk lopen er nog steeds rechtvaardige mannen en vrouwen op aarde, en een paar regeringen verzamelen nog steeds de wil om te handelen naar het heilige vertrouwen dat zij hebben voor alle wezens in hun territorium.
Australië heeft onlangs strengere milieubeschermingswetten aangenomen en zojuist handhavingsmaatregelen aangekondigd, zodat het zijn Great Barrier Reef beter kan beschermen. Indonesië heeft zojuist de annulering aangekondigd van ’s werelds grootste ontbossingsproject en heeft de commerciële ontbossing dramatisch teruggedrongen, hoewel het opnieuw kampt met vreselijke branden die de erfenis zijn van eerdere verwoestingen. Chili en Argentinië hebben onlangs een gigantisch nieuw netwerk van nationale parken gecreëerd dat zeldzame dieren zoals jaguars, guanaco’s en Andescondors zal beschermen en herstellen, terwijl Brazilië zijn ontbossing heeft teruggebracht tot het laagste niveau ooit.
Maar voor het grootste deel van onze hete planeet vergeet de mensheid dat God in de Bijbel niet alleen een verbond heeft gesloten met levende mensen, maar met “uw nakomelingen na u en met elk levend wezen dat bij u was – de vogels, het vee en alle wilde dieren, al degenen die met u uit de ark kwamen – elk levend wezen op aarde.” (Genesis 9)
Het herstellen van onze relatie met het goddelijke betekent het hernieuwen van een dergelijk verbond met onze medeschepselen, van wie we afhankelijk zijn in één enkele levensgemeenschap.
Er is geen betere plek om opnieuw te beginnen dan in de schaduw van de berg Ararat.
Glenn Hurowitz is oprichter en CEO van Machtige aardeeen internationale natuurbelangenorganisatie.
Bannerafbeelding: Berg Ararat. Afbeelding met dank aan Ani Adigyozalyan via Unsplash.
Zie gerelateerde dekking:
Afgevaardigden op biodiversiteit COP17 moeten het voorbeeld van de vrouwen in het Mondiale Zuiden volgen (commentaar)
Het Maputo National Park in Mozambique toont biodiversiteit en biedt onderdak aan trekvogels
Navigeren door crisis en kansen op het gebied van natuurbehoudsfinanciering (commentaar)
