Geïsoleerde en gecontacteerde inheemse stammen op de Indiase Andamanen en Nicobaren worden bedreigd door illegale visserij, megaontwikkelingsprojecten en slecht geïnformeerd welzijnsbeleid van de overheid die hun zelfvoorziening ondermijnen, zegt Manish Chandi, een voormalig onderzoeker die tientallen jaren met tribale gemeenschappen in de regio heeft gewerkt.
Chandi werkte met de gemeenschappen terwijl hij bij het Andaman Nicobar Environment Team en de Nature Conservation Foundation werkte. Hij is ook voormalig lid van de adviesraad van het Tribal Research Institute onder de regering van Andamanen en Nicobaren. In een interview met Latoya Abulu uit Mongabay zegt Chandi dat het beschermen van de inheemse autonomie essentieel is voor zowel het voortbestaan van stammen als het behoud van het milieu op de Andamanen en Nicobaren, die ten zuidoosten van het vasteland van India liggen.
De tribale reservaten van de archipel – de thuisbasis van inheemse groepen die in vrijwillige isolatie leven, zoals de Sentinelezen van North Sentinel Island en de Shompen van Great Nicobar Island – bevatten enkele van de rijkste biodiversiteit van de regio en presteren beter dan de ongeveer 100 officiële nationale parken en natuurreservaten op de eilanden, zegt Chandi.
Dit komt omdat de door stammen gereserveerde gebieden zowel groot zijn als “niet zijn gebruikt voor houtwinning en vestiging en daarom de biodiversiteit van zowel verschillende habitats als soorten behouden”, vertelt Chandi aan Mongabay.
Verschillende escalerende druk bedreigt deze gemeenschappen echter.
Chandi merkt op dat commerciële trawlers en stropers regelmatig kustbufferzones infiltreren en haaien, kreeften en schildpadden oogsten waarvan eilandgemeenschappen afhankelijk zijn voor hun levensonderhoud. Op Great Nicobar Island overlapt een door de overheid voorgesteld ontwikkelingsproject rechtstreeks met de foerageergebieden van de voorouders en de woningen van de Shompen, zonder hun toestemming.
Over het algemeen bestaat er ook onwetendheid over de gemeenschappen, zegt Chandi.
Sommige overheidsfunctionarissen beschouwen traditionele jacht- en verzamelpraktijken bijvoorbeeld als ‘primitief’ en hebben voedsel dat gemeenschappen zelf verbouwen, vervangen door externe voedselbronnen, zegt hij. Hierdoor zijn gemeenschappen steeds afhankelijker geworden van voedsel dat ze niet zelf kunnen verbouwen of verzamelen.
Chandi voegt eraan toe dat het vervangen van natuurlijke zelfvoorziening door afhankelijkheid van overheidsvoorzieningen uit de markt, ooit onafhankelijke gemeenschappen dwingt tot kleine, sedentaire reservaten, waardoor hun grotere traditionele territoria worden opengesteld voor denotificatie, waarbij formele landrechten kunnen worden ingetrokken, en voor commercieel toerisme.
“Autonomie en zelfvoorziening zijn cruciale indicatoren voor het menselijk welzijn”, zegt Chandi. “In plaats van afhankelijkheden te creëren en onze onwetendheid op te leggen aan hun gemeenschapsbelangen, zouden welzijnsplannen voor tribale gemeenschappen deze perspectieven moeten omvatten.”
Chandi voegt eraan toe dat de onwil van het establishment om “ethisch positieve en wetenschappelijk oprechte inspanningen te leveren om de tribale gemeenschappen te begrijpen en die informatie met de eilandkolonisten te delen, een etterende wond is die serieuze aandacht behoeft.”
“Er valt zoveel te leren over de inheemse gemeenschappen, om hun ruimte en perspectieven, hun wereld en de onze, te begrijpen, en om dat met anderen te delen”, zegt hij.
Lees het volledige interview met Manish Chandi hier.
Bannerafbeelding: Vissers uit Zuid-Andaman leggen kieuwnetten rond het eiland North Sentinel en exploiteren de rijke visserij. Deze foto stamt uit 1999. De exploitatie van mariene hulpbronnen is alleen maar toegenomen, zegt Manish Chandi. Afbeelding met dank aan Manish Chandi.
