Plasticvervuiling zou het bioluminescente licht kunnen verstoren dat door diepzeeorganismen wordt geproduceerd, waarschuwen onderzoekers in een brief in het tijdschrift Cambridge-prisma’s: kunststoffen. Wanneer diepzeeorganismen plastic binnenkrijgen, kan dit de chemische routes verstoren die bioluminescentie creëren en de weefsels in hun lichaam beschadigen, waardoor hun vermogen om voedsel en een partner te vinden wordt aangetast, aldus de auteurs.
In de diepzee wordt aangenomen dat tot 80% van de organismen met complexe cellen bioluminescent zijn, de enige lichtbron in de donkerste delen van de oceaan. Het licht dat deze organismen creëren is essentieel voor hun overleving en voortplanting, aldus de brief. Verstoring van hun bioluminescentie zou een negatieve impact kunnen hebben op voedselwebben en ecosysteemfuncties in de diepzee, het grootste en minst onderzochte bioom op aarde, aldus de brief.
In een e-mail aan Mongabay gaf co-auteur Renjith VishnuRadhan van de Amity University in India het voorbeeld van een zeeduivel. “Het is algemeen herkenbaar uit documentaires en films zoals Finding Nemo”, zei hij. “Vrouwelijke zeeduivels hebben een gemodificeerde ruggengraat die eindigt in een lichtgevend lokmiddel dat de esca wordt genoemd. Licht geproduceerd door symbiotische bacteriën helpt bij het aantrekken van prooien en kan ook helpen bij herkenning of communicatie in het donker.”
Het is algemeen bekend dat bacteriële bioluminescentie kan worden beïnvloed door verontreinigende stoffen, zei VishnuRadhan, en dat de inname van giftige plastic additieven door zeeduivel de bacteriële symbiose in het kunstaas zou kunnen verstoren, waardoor in theorie de lichtsignalering ervan zou worden beïnvloed.
De auteurs merken op dat er enig bewijs is van de gevolgen van plasticvervuiling voor diepzee-ecosystemen, maar wetenschappers missen de hoogwaardige gegevens en observaties die nodig zijn om de problemen diepgaand te begrijpen. Een grote uitdaging is dat diepzeeorganismen kwetsbaar zijn en dat hun leefgebieden grotendeels ontoegankelijk zijn voor onderzoekers. “De belangrijkste beperking is dat een rigoureus in-situ effectonderzoek meer vereist dan alleen het detecteren van kunststoffen en organismen op dezelfde locatie; het moet de blootstelling, de biologische respons en, bij voorkeur, het oorzakelijk verband onder diepzeeomstandigheden vaststellen.”
Edith Widder, een expert op het gebied van diepzeebioluminescentie en CEO van de Ocean Research & Conservation Association, die niet betrokken was bij het onderzoek, was het ermee eens dat betere gegevens nodig zijn om echt inzicht te krijgen in de bedreigingen die microplastics kunnen vormen voor diepzeebioluminescentie. “Of microplasticvervuiling een significante opkomende bedreiging vormt voor de bioluminescentie in de diepzee blijft onzeker. Het detecteren en begrijpen van dergelijke gevolgen zal langdurige monitoring op lange termijn vereisen.”
VishnuRadhan zei dat hij hoopvol is dat studies technisch haalbaar zijn met behulp van geavanceerde technologieën en op afstand bediende voertuigen.
“Ik ben optimistisch dat de effecten van plastic op diepzeeorganismen en ecologische processen een erkend onderzoeksgebied zullen worden”, zei hij. “Het onderwerp gaat snel verder dan alleen de vraag: ‘Zijn er plastics aanwezig in de diepzee?’ Onderzoekers onderzoeken nu transportroutes, inname, chemische uitloging, overdracht van voedselweb en biologische stress.”
Bannerafbeelding: Bultrug zwarte duivel (Melanocetus johnsonii) zeeduivel © Marc Martin Sola via iNaturalist. CC BY-NC 4.0.
