In de Indiase westelijke Himalaya zijn vrouwen de belangrijkste eerstehulpverleners bij escalerende bosbranden. Ze riskeren hun fysieke veiligheid om hun huizen en levensonderhoud te beschermen, ondanks dat ze weinig formele steun of uitrusting krijgen en geen loon ontvangen. rapporten bijdrager Swati Thapa voor Mongabay.
Uttarakhand is de meest brandgevoelige staat in de westelijke Himalaya van India. De opwarming van de aarde op grote hoogte overtreft daar de mondiale cijfers, waardoor het bosbrandenseizoen tot in de winter wordt verlengd en op grotere hoogte wordt gesuggereerd veranderingen op ecosysteemniveau. Ruim 71% van de staat is bebost en voorziet de regio van essentieel drinkwater, brandhout en veevoer. De klimaatverandering vergroot het brandrisico en heeft ook gevolgen voor de lokale landbouw, zodat mannen naar de steden migreren om te werken, waardoor vrouwen op het platteland achterblijven om de landbouw, de veehouderij en de brandbestrijding te beheren.
Kavya Pandey, een onderzoeker bij de Centrum voor Dierenstudies in Bengaluru, heeft uitgebreid de relatie tussen vrouwen in Uttarakhand en bosbranden bestudeerd. Pandey merkt op dat het verzamelen van brandhout een traditionele genderrol voor vrouwen is, waardoor ze vaak urenlang in het bos zijn en standaard in de frontlinie staan als er bosbranden uitbreken.
Mannen worden af en toe ingehuurd als betaalde seizoensbrandwachten, en hoewel de autoriteiten ook een beroep doen op vrouwen om te helpen, worden ze zelden betaald voor het werk en krijgen ze geen beschermende uitrusting.
“Als een vrouw ergens vuur ziet, en ze heeft geen telefoon, roept ze anderen door te loeien of te fluiten, en alle vrouwen gaan samen het vuur doven”, zegt Kamla Devi, hoofd van het dorp Marhmanley. van panchayateen door de gemeenschap beheerde bosraad.
Vooral gewapend met huishoudsikkels sneden vrouwen groene takken af om ze te maken jhapaof geïmproviseerde vuurbezems. “Als de vlammen niet te hoog zijn, gebruiken we jhapa om het vuur terug te dringen”, zegt Asha Devi, een inwoner van het dorp Bhetuli. “Als ze (hoog) zijn, maken we in plaats daarvan een vuurlijn vrij; sommigen van ons duwen het vuur terug naar de reeds verbrande grond, terwijl anderen hun sikkel gebruiken om droog gras en twijgen weg te trekken, zodat er niets meer aan kan blijven hangen.”
De fysieke tol is aanzienlijk. Vrouwen bestrijden branden met brandbare synthetische nylon sari’s, waarbij ze vaak last hebben van verbrande handen, geschroeide wenkbrauwen en voetletsel. “We hoesten allemaal onze longen uit; gedurende die tijd zijn onze ogen bloeddoorlopen, geïrriteerd door alle rook, en is het moeilijk om in de dikke lucht te ademen”, zegt Tulsi Devi, een inwoner van het dorp Ayarpani.
Maar door de gemeenschap geleide preventie heeft gewerkt op plaatsen waar vrouwen echt gezag hebben. Ongeveer 95% van de bosbranden in India wordt door mensen veroorzaakt. Daarom heeft Kamla gemeenschapsvrouwen georganiseerd om branden te stoppen voordat ze uitbreken, waardoor Marhmanley drie opeenvolgende jaren vrij blijft van grote branden.
“Vroeger verbrandden mensen lukraak hun penseel, maar nu staan we op planning. We laten ze zien waar en hoe ze kleine, gecontroleerde brandwonden kunnen aanbrengen”, zei Kamla.
Lees het volledige verhaal van Swati Thapa hier.
Bannerafbeelding: Kamla Devi, links, en Lila Devi met het gereedschap dat ze gebruiken om bosbranden te bestrijden. Afbeelding door Swati Thapa voor Mongabay.
