Volgens een onlangs gepubliceerde genetische analyse zijn de bultruggen die in de Arabische Zee worden aangetroffen waarschijnlijk een aparte ondersoort, die zich al tienduizenden jaren geïsoleerd heeft ontwikkeld.
“Bultruggen in de Arabische Zee zijn lange tijd een raadsel geweest voor de wetenschappelijke gemeenschap”, zegt hoofdauteur Rita Amaral van de Wildlife Conservation Society (WCS) in een persbericht. “Hun ecologie is anders dan die van welke andere bekende bultruggenpopulatie dan ook, en dit nieuwe genetische werk vertegenwoordigt een belangrijke mijlpaal in het begrijpen hoe dat unieke karakter zich ontwikkelde.”
Bultruggen (Megaptera novaeangliae) worden overal ter wereld aangetroffen en migreren doorgaans van warme wateren nabij de evenaar, waar ze broeden, naar de koudere polen, waar ze zich voeden. Tot op heden erkennen wetenschappers drie ondersoorten: de Noord-Atlantische Oceaan (M. n. novaeangliae), zuidelijk halfrond (M. n. Australië), en Noordelijke Stille Oceaan (M. n. Kuzira) bultruggen.
In tegenstelling tot de meeste bultruggen migreert de bevolking in de Arabische Zee echter niet en blijft ze het hele jaar in tropische en subtropische wateren.
Onderzoekers vergeleken mitochondriaal DNA, dat moeders doorgeven aan hun baby’s, verzameld van 2.285 bultruggen wereldwijd, inclusief die van de Arabische Zeekust van Oman.
De analyse toonde een aanzienlijke genetische differentiatie aan tussen laatstgenoemde populatie en de andere ondersoorten. De onderzoekers ontdekten ook dat de populatie in de Arabische Zee de laagste genetische diversiteit had die in welk mondiaal oceaanbekken dan ook werd waargenomen.
De studie schat dat de bultruggen in de Arabische Zee tussen ongeveer 43.000 en 113.000 jaar geleden afweken van de andere populaties, wat duidt op een lange geschiedenis van isolatie. Een dergelijke isolatie maakt ze ook kwetsbaar voor uitsterven, zeggen de auteurs.
“De onlangs gepubliceerde genetische studie draagt bij aan de groeiende hoeveelheid bewijsmateriaal dat deze populatie discreet, geïsoleerd, uniek is en dringend behoefte heeft aan inspanningen voor natuurbehoud”, vertelde co-auteur Gianna Minton, medevoorzitter van de Cetacean Specialist Group bij de IUCN, de mondiale autoriteit voor natuurbehoud, per e-mail aan Mongabay.
Minton voegde eraan toe dat de sterke seizoensgebonden opwelling van de kust ervoor zorgt dat de Arabische Zeewalvissen “zowel de koude, voedselrijke wateren kunnen vinden die verband houden met voedselgebieden, als de warme beschermde wateren die verband houden met paring, afkalven en zogen, in de Arabische Zee.”
De Rode Lijst van de IUCN erkent de Arabische zeebultruggen als een bedreigde subpopulatie. Deze populatie blijft klein en er zijn geen aanwijzingen voor een toename in de afgelopen twintig jaar, schrijven de auteurs.
Twee derde van de walvissen die voor de kust van Oman worden gefotografeerd, vertoont littekens die wijzen op verstrikking van vistuig. Het uitbreiden van de scheepvaartcorridors brengt ook ernstige risico’s met zich mee als gevolg van scheepsaanvaringen en toenemend onderwatergeluid, voegen ze eraan toe.
De Internationale Walvisvaartcommissie heeft onlangs een regionaal Conservation Management Plan (CMP) goedgekeurd om de grensoverschrijdende bescherming van bultruggen in de Arabische Zee in alle landen te coördineren, zei Minton.
“Het CMP zal regionale samenwerking faciliteren tussen een breed scala aan relevante belanghebbenden – waaronder de visserij- en scheepvaartindustrie, overheidsinstanties, NGO’s en universiteiten – om de bevolking effectiever te monitoren en de bedreigingen waarmee zij wordt geconfronteerd te verminderen”, voegde Minton eraan toe.
Bannerafbeelding: Een bultrugwalvis uit de Arabische Zee breekt door na interactie met een andere walvis. Afbeelding met dank aan Robert Baldwin via Wildlife Conservation Society.
