In het land van de tijgers zijn prooidieren zoals herten en apen vaak de eersten die alarm slaan als ze de aanwezigheid van het roofdier voelen. Bosgemeenschappen in Nepal, waar het succes van de tijgerbescherming ten koste is gegaan van de toenemende conflicten tussen mens en tijger, weten al lang dat ze naar deze natuurlijke signalen luisteren.
Deze lokale wijsheid inspireerde een recent proefproject waarbij sensoren verspreid over een bos werden gebruikt om deze alarmoproepen te detecteren en geautomatiseerde waarschuwingen uit te zenden om mensen te vertellen waar tijgers of luipaarden rondsnuffelden. rapporten bijdrager Praveen Kumar Yadav voor Mongabay. De ontwikkelaars zeiden dat ze hoopten dat het zou kunnen worden ingezet om tijgeraanvallen in de regio te voorkomen, maar ze hadden niet de kans om erachter te komen: het project eindigde wegens gebrek aan steun.
De populatie wilde tijgers in Nepal bereikte onlangs een recordaantal van 429 exemplaren, waarvan er 112 rond het Bardiya National Park in het zuidwesten woonden. Aan die toename zijn kosten verbonden: tussen 2010 en 2024 zijn er 245 tijgeraanvallen op mensen geweest, met 141 dodelijke slachtoffers tot gevolg, volgens een onderzoek recente studie.
Om ontmoetingen te verminderen, onderzoekers ingezet op zonne-energie werkende akoestische bewakingsapparatuur in het Dalla Community Forest, nabij Bardiya, tussen december 2024 en maart 2025. Deze apparaten, die elk ongeveer $ 50 kosten, draaiden op een model van kunstmatige intelligentie dat was getraind om naar geluiden uit het bos te luisteren en alarmoproepen van chitale herten te identificeren (As as), resusapen (Macaca-mulatta), en grijze langoeren (Semnopithecus hector).
Gemeenschappen in Bardiya, die hetzelfde landschap delen als tijgers om hun vee te laten grazen en brandhout en andere bosproducten te verzamelen, vertrouwen al lang op deze signalen om op te letten voor tijgers.
“Voetafdrukken, uitwerpselen en alarmoproepen van herten, langoeren en rode apen vertellen ons allemaal dat er mogelijk een tijger in de buurt is”, zegt Bhadai Tharu, voorzitter van het Gauri Community Forest en een overlevende van een tijgeraanval.
Casey Anderson, een in de VS gevestigde natuurfilmmaker en co-auteur van het onderzoek die de implementatie van het project leidde, zei dat het systeem voortbouwde op bestaand menselijk begrip. “We leerden het bos of de mensen die daar wonen niet iets nieuws. In veel opzichten leerden we een computer iets te herkennen dat die mensen al begrepen”, zei ze.
Het systeem leek veelbelovend: volgens Thenghchu Tharu, een 60-jarige boswachter bij Dalla Community Forest die de piloot in de gaten hield, kwamen de geautomatiseerde waarschuwingen overeen met de fysieke volgsignalen die hij op de grond waarnam.
“Als mensen vooraf worden geïnformeerd, hoeven ze dat gebied niet te betreden”, zei hij.
Maar de pilot liep vast vanwege een tekort aan middelen, personeelsbeperkingen en een gebrek aan lokale institutionele steun, zei Anderson.
Zijn team heeft sindsdien hun apparatuur naar India verplaatst om daar verder te testen. Sabnam Pathak van het Nepalese ministerie van Bos- en Bodembehoud zei dat nieuwe instandhoudingsinstrumenten een grondige langetermijnevaluatie vereisen voordat ze op grote schaal kunnen worden toegepast.
Lees het volledige verhaal van Praveen Kumar Yadav hier.
Bannerafbeelding: Het team gebruikte een namaaktijgerhuid om alarmoproepen van prooidieren te ontlokken. Afbeelding door Kershenbaum et al., 2026 (CC BY-NC-ND).
